Frans Paymans kan na 25 jaar eindelijk genieten van zijn tijd bij NEC

NIJMEGEN - De voetbalcarrière van Frans Paymans zat letterlijk weggestopt in een witte doos. Maar inmiddels kijkt de oud-speler van NEC weer vol trots en met plezier terug op zijn tijd als voetballer.

Bekijk de video. De tekst gaat daaronder verder.

De nu 60-jarige Paymans legt in stadion De Goffert uit waarom hij zijn voetbalverleden lange tijd negeerde. "Ik had altijd die grote droom om profvoetballer te worden. Dat heb ik bereikt, ik kwam bij NEC terecht. Maar ik miste de Europese wedstrijden tegen FC Barcelona en Brann Bergen, omdat ik vast zat in de DDR. Dat blijft altijd een smet. Ik heb nu pas het filmpje van de wedstrijd tegen FC Barcelona teruggekeken."

Naar gevoel

"En de reden dat ik zo'n naar gevoel heb overgehouden is ook de nacompetitie in 1985, onder trainer Pim van der Meent. Ik heb toen zo weinig gespeeld. Ik mocht in de beslissende wedstrijd tegen De Graafschap alleen in de slotfase invallen om de 0-0 over de streep te trekken. Dat heeft bij mij een teleurstelling achtergelaten. Ik hield een naar gevoel over van die eerste twee jaar bij NEC. Ik had ook het idee dat ik heel weinig heb gespeeld, maar dat valt eigenlijk nog wel mee."
Frans Paymans tijdens zijn carrière als speler. Foto's: archief Frans Paymans.

"Maar nu zie ik het heel anders en ben ik trots dat ik hier heb mogen spelen. Zes nacompetities, twee keer gepromoveerd, waarvan ik de tweede keer wel echt heb genoten. Heel mooi. Het was allemaal nog in de oude Goffert, met de sintelbaan en de wielerbaan erom heen. Daar heb ik zoveel mooie dingen meegemaakt. Er was toen een team bij elkaar gehaald van jongens die hard wilden werken en goed bij elkaar pasten."

Eerste NEC-speler met een boek

Vorige week werd zijn biografie Het is een wedstrijd gepresenteerd. "Ja, ik ben de eerste NEC-speler met een boek. Leen Looijen is mij voorgegaan, maar ik ben de eerste speler."

"De reden om dit boek te schrijven is eigenlijk tien jaar geleden. Toen kreeg ik de diagnose 'kanker'. Op dat moment dacht ik: zestig jaar word ik nooit. Maar 30 juli jongstleden ben ik zestig geworden en dat is voor mij de reden om terug te kijken op hetgene wat in het leven allemaal is gebeurd. Dat is best wel veel, maar vooral de laatste tien jaar. Ik heb twee keer een ziekteproces gehad en ben twee keer geweldig goed behandeld in het Radboud UMC. Door een donor, gevonden via Stichting Matchis, heb ik het kunnen overleven en kan ik het navertellen."Frans Paymans. Foto: Omroep Gelderland.

En dus wil de stoere voorstopper van weleer iets terugdoen. "Ja, ik roep iedereen op om KWF en Stichting Matchis te steunen. En jonge mensen wil ik oproepen om zich aan te melden bij Stichting Matchis, want er zijn nog heel veel donoren nodig. Het is levensreddend. Ik krijg al veel reacties op het boek, heel mooi. Mensen reageren heel enthousiast en dat doet mij ontzettend goed. Ik ben er heel erg blij mee. En het is natuurlijk ook een mooi presentje voor Sinterklaas of Kerst, want daarmee wordt het goede doel gesteund."

De witte doos

En Paymans kijkt dus ook heel anders terug op zijn voetbalcarrière. "Ja, doordat ik in dit proces ben gestapt, kwam ik de witte doos tegen met alle krantenknipsel en dergelijke uit die tijd. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik nu weer heel trots kan zijn op mijn zestig jaar en zeker ook op de voetbalcarrière."

Deel dit artikel: