Zin in Zondag | De dominee komt voorbij | Jan Leijenhorst

Vrae

Luister hier naar het fragment

Of het waor is, wet ik neet, maor volgens sommigen kump het in de biebel 365 keer veur, dat der gezegd wordt: waes neet bange, of zoals het in de NBG vertaling steet: waes neet bevreesd.

Een mooie gedachte, 365 keer.

Dat is dus veur elken dag ‘waes neet bange.'

De bekendste 'vrees neet', steet in het karsverhaal, at den engel teggen de herders zeg: "waes maor neet bange, want zee, ik brenge owleu groot ni’js, grote bli’jschop veur heel ’t volk."

Maor het is nog geen kasfeest. En dee waorde van vrae zölle wi’j waarschijnlijk dit jaor neet in een volle kerstnachdeenst hören können, want wi’j wet jo neet wat het coronavirus nog geet doone.

Ovver dat virus esprokken, ik veule in mien umgeving en ok bi’j mi’jzelf wal, heel wat angst. Was den angst wat weg in de zommermaonden, het is weer volop terugge.

En het is trouwens wieter ok knap onrröstig in de welt. 

Op heel völle plaatsen is der spanning.

In amerika rond de presidentsverkiezingen en de 'black lives matter’ bewaeging.

In Griekenland rond de vluchtelingenkampen, in Wit Rusland met dén president dén neet af wil traeden, ok vrög het volk daorumme. 

En bi’j ons in Nederland geet het ok steeds feller teggen mekare. 

De grote meederheid, dee gewoon luustert en zich waart, heur i’j neet.

Bi’j de praotprogramma’s zee wal i’j steeds weer dezelfde leu met de grote mond, de alles beater wetters. 

Völle onruste, ovveral.

In de karken is het wal röstig. 
Daor mögt wi’j allene met kleine groepjes, netjes op anderhalve meter afstand, bi’j mekare waen. Wi’j bunt stille en luustert. Naor waorde van troost. Af en to naor wat muziek luusteren en kieken, orgelspel.

En neet meer zingen.

Veural dat letste dut mi’j piene. 

Neurieën mag nog wal, maor dan heur i’j allene de melodie. De waorde bunt weg. Die laes i’j dan wal een bötjen met op de beamer of het leedbook, maor ze kom ow neet meer ovver de lippen.

Zo neuriën ik op een zundag braaf leed 1010 met.

Het aerste couplet, het tweede, het darde. De melodie ging vanzelf, op de automatische piloot, um het zo maor es te zeggen.

Maor ik vergat de tekst te good laezen en in mi’j op te nemmen. 

Daor schrof ik van, want de tekst was wal heel indringend.

'Geef vrede heef geef vrede, bekeer ons felle hart

deel ons uw liefde mede, die onze boosheid tart

die onze mond leert spreken en onze handen leidt

maak ons een leven teken, uw vrede wint de strijd.’

Vrae, röste, dat hebbe wi’j zo neudig in disse stormachtige tied. 

De vrae van het wetten dat het good kump, dat God der ok nog is, da-w good terechte komt en ons daorumme neet van de wieze laot brengen.

'Der was ens een koning den een groten beloning uutloofden veur dén kunstenaar, dén het mooiste schilderieje ovver vrae maken kon.

Völle kunstenaars wollen dén beloning geerne hebben en stuurn eure schilderiejen naor de koning.

De koning bekek ze allemaole andachtig. En kaos der uutendelijk twee uut, waorvan hee vond dat ze heel mooi van vrae zeen laeten. 

Hee kon maor moeilijk kiezen.

Op het ene schilderieje was een röstig meertje te zene. 

De hoge bargen op de achtergrond worden in het water waerspiegeld en bovven de bargen dreef een lieflijk wolkje. 

Op het andere schilderieje was een storm af ebeeld. Raegen veel kletteren in een kolkende rivier en het löchten met felle scharpe flitsen teggen de donkere, dreigende achtergrond.

An de rand van het schilderieje zag de koning een voggel, dén in een struuke onder een ovverhangende rotse aan 't bröden was. 

"Dit", zei de koning. "Dit is het schilderieje wat ik zochte. Vrae vin i'j lang neet altied in prettige umstandigheden. 

Vrede is een kalm hart, midden in de storm van het laeven."

Dat wens ik ons too, in de storm van de coronacrisus, in de storme dee-t in de welt haerst, in de storm van ow laeven: een kalm harte en bovvenal Gods vrae.

💬 WhatsApp ons!
Heb jij een tip of opmerking voor de redactie? Stuur ons een bericht op 06 - 220 543 52 of stuur een mail: omroep@gld.nl!