Zin in Zondag | De dominee komt voorbij | Marije Klein

Ik maak ze zorgen!

Luister hier naar het fragment

Ik maak me zorgen. Ik maak me heel erg zorgen. Er speelt zich een ramp af in Nederland en het lijkt wel of niemand het wil zien. Een hele generatie jong volwassenen raakt beschadigd en wij zitten er bij en kijken er naar. De jongeren zitten in de belangrijkste bewustwordingsfase van hun leven, maar krijgen nergens de middelen om op te groeien en echt volwassen te worden.

Ik zie op de school waar ik les geef, of eigenlijk vooral het stukje internet waar ik les geef, jongeren verzuipen in de digitale wereld. Er is geen klas en geen nabijheid, er is veel te weinig structuur omdat het landelijke beleid bijna wekelijks verandert. Ze kunnen niet even in de gangen verzuchten hoe vervelend de docent is en hebben niet de mogelijkheid om in de kantine hun grootse verhalen nog grootser te maken. De dag DAT ze dan naar school mogen komen, zuigen ze de gezelligheid op. Ze troosten elkaar omdat opa ziek is en knuffelen omdat jongeren dat nou eenmaal moeten doen. En wij? Wij lopen er tussendoor als een paar dwazen en roepen dat ze afstand moeten houden. Hoe kan dat nou? Afstand houden als je beste vriendinnetje verdriet heeft? Of als de jongen die je zo leuk vindt, jou ook leuk blijkt te vinden. Dat dat morgen niet meer zo is, maakt helemaal niks uit op dat belangrijke moment.

Ook zij heeft verdriet

Mijn eigen dochter van 19 zit in het eerste jaar van een hbo-opleiding. Ook zij heeft verdriet. Ze kan nogal eens flink dramatisch uit de hoek komen, maar juist daarmee de vinger op de zere plek leggen. Na de persconferentie van Rutte en weer een digitale lesdag deze week verzuchtte ze: ‘Mam, het lijkt wel of ik moet leren fietsen zonder pedalen en een stuur.’ En zo is het ook. Ze moet leren fietsen zonder pedalen en verliefd worden zonder vlinders. En ik begrijp het echt heel goed. Wat snakt dat meisje naar een eind. Maar dat eind lijkt steeds maar niet in zicht.

De afgelopen maanden hebben we vaak genoeg gehoord, dat jongeren niet moeten zeuren. Dat ze hun kroeg of club wel even kunnen missen. Dat ze nu misschien eindelijk beseffen hoe belangrijk school nou eigenlijk is. Lekker makkelijk gezegd, door mensen die zichzelf en hun liefde al denken te hebben gevonden. Deze jongeren hebben behoefte aan nabijheid, knuffels, uitgaan, zoeken, verliefd worden, boos worden op de leraar en gezelligheid met gelijken op school. En ze krijgen het allemaal niet of niet genoeg.

Een oplossing?

Een oplossing? Laten we met ideeën komen! Grotere klaslokalen zou helpen. Meer ruimte in het onderwijs, meer investeren in de jongere. Gewoon plekken waar ze corona-proof dan misschien toch nog bij elkaar kunnen komen. Dat kost geld ja. Maar dan hoeven ze ook niet onder te duiken in illegale huisfeesten.

Als moeder en docent spreek ik mijn angsten uit. Ik maak me grote zorgen over deze kinderen. Moeten we ons gaan voorbereiden op een ernstig beschadigde generatie? Of kunnen we ze nog repareren straks? En voor nu? Kunnen we dan helemaal niks doen? Nou ja. Geef ze op zijn minst dan een veilig thuis, een liefdevolle oma of een meedenkende buurman. Ze hebben het ZO KEIHARD nodig.

💬 WhatsApp ons!
Heb jij een tip of opmerking voor de redactie? Stuur ons een bericht op 06 - 220 543 52 of stuur een mail: omroep@gld.nl!