'Mama is moe’: wie zorgt er voor mijn verwarde zoon of dochter?

ARNHEM - Ouders met een psychotische zoon of dochter slaan alarm. Het zorgsysteem zit muurvast. Zij moeten hun meerderjarige kind vaak opvangen. Dat leidt tot onhoudbare situaties. Drie wanhopige ouders vertellen hun verhaal.

door Jenda Terpstra 

Moeder Maria Bouwman 

Maria Bouwman (66) uit Nijmegen is doodsbenauwd om haar verwarde zoon. Hij ziet zelf niet in dat hij ziek is. Zijn moeder ziet hem afglijden. De hulpverlening mag alleen niet met haar praten.

'Mijn 32-jarige zoon is sinds de zomer weer psychotisch. Dan denkt hij dat er iemand in mij woont. Of hij zit op zijn balkon met zijn armen omhoog, vol van de Heer. Hij woont zelfstandig met zorg aan huis. Maar hij vervuilt zijn huis. Krijgt hij wel zorg, vraag ik me dan af. 

'Maandenlang was ik er iedere dag. Ik maakte schoon, hielp hem in zijn levensonderhoud. Ik gaf hem koffie, shag, schoonmaakmiddel. Maar ik leef van een uitkering. Fysiek lukt het ook niet meer. Mijn gezondheid gaat achteruit.

Zie ook: 'Het moet eerst misgaan': Ouders verwarde kinderen slaan alarm

‘Ik heb de huisarts gebeld. Ik heb zijn begeleiders gebeld. Die zeggen: we zijn ermee bezig. Maar wat doen ze dan? Privacy, hoor ik dan. Ze mogen niets zeggen. Soms komt hij drie keer per dag bij mij op bezoek. Dan zeg ik: neem je pillen mee. Dan weet ik zeker dat hij ze neemt.

'Ik ben zo bezorgd. Hij is niet kwaadaardig. Maar mensen hebben hem laatst op een brug zien staan. Wat als er iets gebeurt? Ik moet geopereerd worden, maar ik houd het af. Hij kan niet zonder zijn moeder.' 

De organisatie waarvan haar zoon ambulante hulpverlening krijgt, zegt in een reactie haar frustraties te herkennen. Veel mogen ze niet zeggen: vanwege de privacy. ‘Het is schrijnend’, zegt een woordvoerder van het RIBW Nijmegen & Rivierenland. In het algemeen kan hij zeggen: ‘In Nederland is er een kleine groep zorgmijders waarbij je moeilijk achter de voordeur komt.'  

 

Vader Evert Roovers 

Het leven van Evert Roovers (66) uit Tiel veranderde drastisch toen zijn 35-jarige dochter zo’n twaalf jaar geleden psychotisch werd. Hulpverleners komen en gaan. Als familie zijn zij de constante factor in haar leven. Maar dat wordt niet altijd erkend. 

‘Als je dochter psychotisch is, ben je als ouder nooit meer helemaal gerust. Mijn dochter was een tijdje stabiel. Ze had een huisje, zorg op maat en een partner. Tot alles in 2015 veranderde. Haar bed werd wegbezuinigd. Ze kan niet tegen verandering. Ze werd suïcidaal en is gedwongen opgenomen.'

'Zo'n dwangopname lijkt voor sommige ouders de oplossing. Maar wij kregen hem. Ik zag wat zich achter de poort afspeelde: niemand kan voor ze zorgen. De hele ggz zit verstopt. De locaties zijn niet stabiel, de teams zijn niet stabiel, de therapie niet. Mijn dochter werd in bewaring gezet. Meer was het niet. 

'Dat gesleep van hot naar her zonder adequate behandeling is echt gruwelijk. Maar de manier waarop sommige hulpverleners ons behandelden is minstens net zo erg. Wij werden soms totaal niet serieus genomen. Wij kennen haar. Wij zijn de constante factor en vangen haar steeds weer op. Toch doen sommige hulpverleners alsof wij geen partij zijn.' 

De tekst gaat verder onder het interview:

 

Moeder Geurtje van Toorn 

Geurtje van Toorn (46) uit Voorst is moeder van de 25-jarige Mario. Hij is psychotisch en vaak verward. Toch krijgt hij geen zorg, maar slaapt in de daklozen opvang. 

'Hij was hier gisterenavond nog. Hij komt altijd weer bij mama. Als Mario psychotisch is, is hij onberekenbaar. Ik moest hem een paar jaar geleden ophalen uit Zuid-Frankrijk. Hij was daar in verwarde toestand heen gereisd. 

'Bij de instelling waar hij begeleid woonde moest hij vertrekken. Ze kunnen zijn problematiek niet aan. Toen kwam hij weer naar huis. Wij houden dit niet vol. Ik heb instanties gebeld, ik heb de huisarts gebeld. Die zei: sterkte mevrouw.

'Mario moet eigenlijk gedwongen worden opgenomen. Dan is hij veilig. Maar de rechter vond hem niet verward genoeg. Wij werden gewoon genegeerd in die rechtszaal. Alsof wij er niets mee te maken hebben. Want Mario is 18+. Terwijl wij met de shit zitten. 

'Mario komt nog vaak thuis. Maar eten en slapen doet hij in de daklozenopvang. Ik kan het niet meer. Mama is moe. Ik ben bang dat hij iets ergs doet in verwarde toestand. Als ik politieberichten hoor, denk ik: zal Mario het zijn? In Nederland moet je eerst een strafbaar feit plegen voor je hulp krijgt. Moet ik daar als moeder op wachten?'

 

💬 WhatsApp ons!
Heb jij een tip of opmerking voor de redactie? Stuur ons een bericht op 06 - 220 543 52 of stuur een mail: omroep@gld.nl!
Deel dit artikel: