Zin in Zondag | De dominee komt voorbij | Marije Klein

Mooi weer.

Luister hier naar het fragment

Deze zomer zit ik fantastisch op mijn eigen terras. In de schaduw, met een kop koffie, kijk ik hoe mijn kinderen genieten van het koele water van het zwembad. We hoeven met deze temperaturen toch niet eens op vakantie? Hebben we al een paar keer tegen elkaar gezegd de afgelopen weken. Het voelt ook echt alsof we aan de Côte d’Azure zitten, in plaats van in de tuin van onze nieuwbouwwoning in Arnhem Zuid. Terwijl ik geniet van het vakantiegevoel en de luxe in mijn eigen achtertuin, snuif ik de warme lucht op. Ik probeer het stemmetje in mijn achterhoofd tot stilte te manen

Dat stemmetje wijst mij op datzelfde ‘mooie’ weer. En op de bladeren van de appelboom die hangen, alsof ze zoeken naar het missende water. Het wijst mij op uitgeputte vogels in de bomen, die zuchten onder de hitte en het wijst mij op het gras van mijn buurman dat niet groener is dan dat van mij. Het is waarschijnlijk nog iets geler dan dat van mij. Grassprieten zijn veranderd in dorre stengels.

Ik weet niet hoe het met de rest van Gelderland is, maar ik heb een gevoel van schuld bij dit ‘mooie’ weer. Ik geniet soms met volle teugen, roep dat ik hier wel aan kan wennen, maar vaker bedenk ik me, dat zó extreem niet normaal meer is. Dat het voor de natuur écht vijf voor twaalf, of misschien wel vijf over 12 is. Ik voel me schuldig voor iedere keer dat ik met de auto naar de supermarkt om de hoek ging. Voor elk vliegtuig dat ik nam, voor elke plastic tas die ik meenam, omdat ik mijn big shopper vergat. Ik worstel met het stemmetje. Ik weet niet wat ik er mee moet. Ik weet niet wat ik er mee kán.

Het is te droog, er is alarm. We hebben met elkaar de aarde leeg getrokken, ze heeft er genoeg van en laat ons dat al een tijdje weten. Ik heb het niet in mijn eentje gedaan, we hebben niet alleen met Gelderland gedaan. Nederland is niet enkel schuldig, zelfs Europa was niet per se de boosdoener. Het is de hele mensheid, onze historie, wij nu, zij toen, onverminderd genomen van wat we dachten dat ons toekwam.

Bescheidenheid siert de mens. Een gelukkig mens telt zijn zegeningen. Het is wat mij overblijft op het terras. Ik vertrouw op knappe koppen en op krachten die wellicht gaan helpen bij de noodkreet van moeder Aarde. Ik probeer mijn zegeningen te blijven tellen, zonder teveel schuld. Te genieten van mijn kopje koffie en mijn kinderen, het mooie weer. Want dat blijft onverminderd fantastisch. Ondertussen zoek ik naar manieren om het stemmetje in mijn hoofd te sussen en mijn eigen voetafdruk iets te verkleinen. We zullen wel moeten.

 

Heeft u opmerkingen of aanvullingen op dit bericht? Mail dan met de redactie: omroep@gld.nl. Of stuur ons direct een WhatsApp-bericht: 06 - 220 543 52