Zin in Zondag | De dominee komt voorbij | Henk Overdijk

Er gebeuren enge dingen in de kerk...

Luister hier naar het fragment

Een overvolle doopdienst… Omdat zes baby's worden gedoopt is de kerk méér dan vol. Naast de vaste kerkgangers, die er bijna iedere zondag zitten, is de kerk gevuld met familieleden en vrienden van de ouders die hun kind laten dopen. Zoiets levert een feestelijke dienst op, hoewel het wel wat van een dominee vraagt om het zó te doen dat al die mensen een beetje kunnen participeren. Dus geen al te moeilijke en onbekende liederen, een bijbelgedeelte dat mensen niet onmiddellijk de stuipen op het lijf jaagt, en een preek met niet al te veel kerkelijk jargon… Dopen is tenslotte een feest, en het is in deze tijd ook fijn wanneer ouders die keuze maken.

Maar bij alle feestelijkheid in de dienst gaat het aan het eind toch nog mis… Er wordt iemand onwel. De overgrootmoeder van éen van de gedoopte kinderen raakt buiten kennis, en mensen die dichtbij haar zitten slaan alarm. De aanwezige EHBO-ers snellen toe, de brancard wordt tevoorschijn gehaald, en de oude mevrouw wordt de kerkzaal uitgedragen. Het ziet er ernstig uit…

Een dokter onderzoekt haar, het lijkt gelukkig allemaal mee te vallen, waarschijnlijk gewoon een flauwte in zo’n warme en overvolle kerk, toch acht hij het raadzaam dat ze voor controle naar het ziekenhuis gaat, dus de ambulance wordt opgeroepen, en die staat even later pontificaal op het kerkplein.

Zo’n ziekenwagen trekt altijd belangstelling. Of het nu algemene nieuwsgierigheid is, of dat veel mensen specifiek geïnteresseerd zijn in andermans leed, een ambulance trekt veel aandacht, er wordt dikwijls nogal ongegeneerd naar gegluurd… Onder de toeschouwers een meisje van een jaar of tien… Ach, van zo’n kind kun je het nog wel hebben.

Als ik na de dienst in toga bij de buitendeur sta, komt ze naar me toe. ‘Ja,’ zegt ze, met een ernstige hoofdknik richting kerk, ‘hier gebeuren enge dingen...’

‘Enge dingen...’ Dat verwijt aan de kerk is al eeuwenoud. Vroege christenen werd voor de voeten gegooid dat ze mensenvlees aten, dat in hun bijeenkomsten een kind werd geslacht en opgegeten. Dat verwijt was op zichzelf niet eens zo vreemd, het was een zaak van klok en klepel. In de eucharistie, in het delen van brood en wijn, gaat het immers over het lichaam van Jezus. Brood en wijn worden gesymboliseerd als zijn vlees en zijn bloed. En aangezien die eucharistie toen besloten was, alleen toegankelijk voor de gedoopten, en dat waren er nog niet zoveel, kreeg je makkelijk dit soort praatjes…

Wij lachen daar nu om, en onze kerkdiensten zijn openbaar, voor iedereen toegankelijk, maar toch… Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat religie door allerlei ‘verlichte geesten’ niet alleen als achterlijk wordt gezien, maar zelfs als gevaarlijk. De tolerantie voor religie en geloof is niet overal even groot. Sommigen zijn krampachtig seculier, in hun atheïsme even fundamentalistisch als de meest orthodoxe christen of de aller behoudendste moslim. Ongeloof, anti-geloof, het te vuur en te zwaard afwijzen van ieder geloof en alle religie, ook dát is in feite een geloof…

Elkaar een beetje in je waarde laten, eens onbevooroordeeld met elkaar gaan praten, niet onmiddellijk afwijzen wat je niet begrijpt, dat is allemaal zo slecht nog niet... Gelovigen én niet-gelovigen zouden dat allebei moeten doen… Daar wordt de wereld écht niet slechter van...

Heeft u opmerkingen of aanvullingen op dit bericht? Mail dan met de redactie: omroep@gld.nl