Zin in Zondag | De dominee komt voorbij | Henk Overdijk

ARNHEM - Reclame

Luister naar het fragment

Hoe u het ervaart, weet ik natuurlijk niet, maar zelf baal ik wel eens flink van die storende televisie-reclame, die het programma waar je naar kijkt irritant onderbreekt. Soms heb ik bij de commerciële zenders het gevoel dat je meer tijd naar reclame zit te kijken, dan naar het eigenlijke programma. Dat zal bij de commerciëlen ook wel nodig zijn, het is immers een belangrijke poot onder hun verdienmodel.

Ik ben nog van de generatie die reclamevrije televisie heeft meegemaakt. Wij hadden vroeger alleen maar Nederland 1 en 2, en drie of vier Duitse zenders, waarvan er éen altijd sneeuwde. TV-reclame had Duitsland eerder dan wij. Als kind vond ik die reclame op Duitsland wel leuk, want er zaten steeds tekenfilmpjes tussen van grappige dwergjes, waar je om lachen kon. De STER kreeg later Loekie de leeuw, en dat was -asjemenou!- ook wel humoristisch. Tegenwoordig is de meeste televisie-reclame flauw en stomvervelend, vooral die duidelijk uit Duitsland afkomstige nagesynchroniseerde spotjes. Wat een ongein… Voor mij de beste aansporing om het aangeprezen product vooral niet te kopen.

Toch ben ik de laatste tijd met andere ogen naar de reclame gaan kijken. De spotjes in een programma zeggen veel over de doelgroep die kijkt… Reclameblokken die bestaan uit aaneengeschakelde spotjes voor brillen, gehoorapparaten en incontinentiemateriaal vind je vooral in programma’s waar blijkbaar ouderen naar kijken… Rond kinderprogramma’s worden heel andere zaken aangeprezen. Ik geloof zelfs dat over verondersteld opleidingsniveau en het belangstellings-spectrum van de kijker goed is nagedacht door de reclame jongens. Het is een wereld op zich, en u begrijpt dat ik tegenwoordig gefascineerd naar de etherreclame kijk…

Zo’n inzicht wil je dan natuurlijk ook graag vruchtbaar maken op andere terreinen… Want daar werken ongetwijfeld dezelfde principes en uitgangspunten. De afzender van de reclame zoekt altijd naar de beste en efficiëntste manier om zijn doelgroep te bereiken. Met enig waarnemingsvermogen kom je daar als oplettend toeschouwer meestal snel achter…

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik dacht ‘laat ik eens kijken hoe dat in mijn eigen sector is...’ Kerkmensen – is dat nou eigenlijk ook een duidelijke doelgroep waar reclamejongens in geïnteresseerd zijn? Wat voor voorstelling heeft de reclamemaker van de leefwereld van kerkmensen? Wat houdt hen bezig, welke producten kun je aan ze slijten? Kortom: wat is het beeld van kerkmensen als groep?

Toen heb ik eens wat regionale kerkbladen doorgespit… En ik ben me wezenloos geschrokken… Want weet u, wat verreweg de grootste groep adverteerders is in het regionale kerkblad? Nee, ik werd daar niet echt opgewekt van… Het bleken uitvaartondernemers te zijn… Kerkmensen zijn blijkbaar op sterven na dood… Een vergrijst groepje, waarvan de laatste over een poosje het licht wel zal uitdoen…

Waarom worden kerkmensen zo gezien? Is dit het beeld dat we als kerken uitstralen: mensen in de marge van het bestaan? Nog even en we zijn weg? Jezus zegt ergens: “Elke boom kun je aan zijn vruchten kennen".

Misschien moeten we daarom als christenen toch wat ‘toffere peren’ worden...

 

Reageren op dit bericht? Mail naar omroep@gld.nl

Deel dit artikel: