Zin in Zondag | De dominee komt voorbij | Henk Overdijk

Ik vertrek.

Luister naar het fragment

 

Ik vertrek…

Misschien kijkt u wel eens naar “ik vertrek”… Een televisieprogramma over mensen die Nederland achter zich laten, om ergens anders een nieuwe toekomst op te bouwen. Die nieuwe toekomst is meestal iets toeristisch in een erkend vakantieland. Een bed-and-breakfast in een kasteeltje in Frankrijk… Een barretje aan éen of andere Spaanse costa… Of een camping in Hongarije, aan zoiets moet je meestal denken.

Men schaft zich daartoe een bouwval aan, en dan blijkt leedvermaak éen van de mooiste vormen van vermaak te zijn… Want zelfs zo’n bouwval heeft nog allerlei verborgen gebreken… Het opknappen valt gigantisch tegen, kost veel meer tijd dan verwacht… Bovendien komt de bodem van het spaarvarken in zicht… De autoriteiten doen moeilijk, de vergunningen kloppen niet, en tot overmaat van ramp blijken de stumpers ook nog eens de taal van het land niet te spreken… Kortom: je zakt van plaatsvervangende schaamte bijna door je stoel…

Ik vraag mij dan wel eens af: wat drijft mensen nu eigenlijk, om hun bestaan in Nederland vaarwel te zeggen, en af te reizen naar zo’n onzekere toekomst? Zijn ze het hier zat? Hebben ze genoeg van alle regels en regeltjes? Vinden ze het hier te vol en te druk? Staat het Hollandse weer hun niet aan? Of zijn ze op de vlucht, op de vlucht voor van alles en nog wat, of misschien eigenlijk juist op de vlucht voor zichzelf? Wat doet je besluiten om zo’n ingrijpende stap te zetten?

Soms denk ik wel eens dat ze ten diepste verlangen naar een gevoel van altijd vakantie. Het land van hun nieuwe bezigheden kennen ze als vakantieland. Ze hebben goede herinneringen aan de keren dat ze er kampeerden of logeerden... Hetzelfde wijntje smaakt daar immers veel beter dan later thuis, tussen alle sores van het leven…

Een gevoel van niet meer hoeven, van zorgeloosheid, van alle dagen inrichten zoals je het zelf wil. Het glas is dan nooit half leeg, maar altijd half vol… Er speelt, ik kan me niet aan de indruk onttrekken, een verlangen mee naar een soort “luilekkerland”, een verlangen naar een leven waaruit al het onaangename verdwenen is. Zoals sommige mensen ook het idee hebben dat het echte leven pas begint ná je pensioen…

Zou geloof nu net zoiets zijn? Is het een middel voor een prettig, onbezorgd leven? Een “Zwitserleven-gevoel”? Blij, blij, blij, iedere dag een feestje… Is God de garant van het goede leven? Degene die voor ons de kastanjes uit het vuur haalt?

Dat geloof ik niet… Jezus zegt ook ergens dat Hem volgen betekent dat je je kruis op moet nemen achter Hem aan. Dat klinkt niet bepaald als vakantie, en nog minder als luilekkerland…

Misschien is geloven in de eerste plaats ontdekken dat je geroepen wordt… Geroepen door een stem uit de hemel? – Ik vrees van niet… Maar op allerlei manieren doet de

HEER een beroep op ons... In die medemens, in dat kind, in die vreemdeling, in die verre of nabije naaste... Nee, geloven is geen christelijk “Ik vertrek,” en alle schepen achter je verbranden...

Het is juist in je gewone bestaan, op school, in je werk, op het sportveld, of desnoods achter de geraniums, in dat heel gewone leven van alledag, daarin zó te leven dat je antwoord geeft op die stem, op dat appèl, dat op je wordt gedaan… 

Dat je niet meedoet met de harde woorden, met het wantrouwen, dat onze samenleving verscheurt en ontwricht. Maar kiest voor wat rechtvaardig en goed is… Omdat je in het nu de stem van de Heer verstaat...

Geloof hoeft zo niet ver van je bed te blijven… Het is een kwestie van open oren, open ogen en vooral van ruimte in je hart…

Reageren op dit bericht? Mail naar omroep@gld.nl

Deel dit artikel: