Vrouwen in Gelderland twitteren met #zeghet over aanranding: 'Hij kneep mijn keel dicht'

ARNHEM - Gelderlandse vrouwen op Twitter mengen zich in de discussie #zeghet. Met deze hashtag wisselen ze ervaringen uit over aanrandingen en verkrachtingen.

De discussie kwam deze week op gang dankzij een vrouw uit Haarlem. De politie deed niets met de aangifte van Anke Laterveer, nadat een man haar had aangerand en had geprobeerd te verkrachten. Ze deed vervolgens haar verhaal bij Pauw en social media deden de rest.

Een van de vele ervaringsdeskundigen is Ivonne Meeuwsen. 'Je moeder zal het niet begrijpen. Dit is een bijzondere liefde. Ik was 12, hij 36', meldt de Arnhemse op Twitter.

En Studente Emma Rosendal uit Nijmegen verzette zich, met succes: 'Klemgezet worden in een hoekje door iemand die me zoende en aanraakte. Liet pas los toen ik m'n ellebogen in z'n buik duwde.'

'Ik vond hem wel leuk'

Mirjam de Jonge uit Doetinchem beleefde zestien jaar geleden hachelijke ogenblikken in haar toenmalige woning in Apeldoorn. 'Ik had iemand leren kennen die ik wel leuk vond', begint ze haar verhaal. 'We waren een avondje uit eten geweest, hij bracht me naar huis en van het een kwam het ander.'

De leuke vent bleek een stuk minder leuk dan Mirjam dacht. 'Hij kneep mijn keel dicht, maar ik bleef rustig. Er is verder niets gebeurd, hij is in mijn huis in slaap gevallen en de volgende dag weggegaan. Zijn tas had hij laten liggen.'

De impact kwam snel. Ze was twee weken van de kaart. 'Ik durfde mijn huis niet in en sliep bij mijn ouders. Toen ben ik weer naar huis gegaan. Ik heb er later met vriendinnen zelfs nog om kunnen lachen. Ik heb ook geen aangifte gedaan. Ik heb hem nooit meer gezien en heb er tot gisteren niet aan gedacht.'

De ontboezeming van Anke Laterveer en het initiatief om op Twitter via #zeghet ervaringen te delen, brachten de Doetinchemse ertoe de openbaarheid van het internet te zoeken.

'Ik heb zelf kinderen, onder wie een dochter van 18. Zij staat stevig in haar schoenen, met haar zit het wel goed. Ik heb ook twee jongens van 10 en 11 die ik wil bijbrengen dat je respectvol met meisjes om moet gaan. Nee is nee. Als er één ouder door #zeghet het gesprek met zijn of haar kinderen aangaat over dit onderwerp, dan is dat winst.'

'Het is jouw schuld niet'

Apeldoornse Sunita Biharie werd in haar jeugd misbruikt. 'Ik heb veel meegemaakt en dat gebruik ik nu om mensen te helpen.' Veel vrouwen én ook mannen durven er niet voor uit te komen.

Ze legt uit: 'Slachtoffers schamen zich, zijn bang voor lacherige reacties, collega's komen het ook te weten, er zijn redenen genoeg om je mond te houden. En je gaat jezelf verwijten maken: ik had daar niet mogen fietsen, ik had andere kleren moeten aandoen, het is mijn eigen schuld. En dat ís gewoon niet zo!'

Slachtoffer Marije Ploeg uit Arnhem besloot een blog te schrijven door #zeghet. Ook zij legde de schuld ook bij zichzelf neer. Op haar blog schrijft ze: 'Al jong kwam ik in aanraking met seksueel geweld. Het aankijken van een man bleek aanleiding voor het vasthouden en betasten van mijn lichaam. Eén maand daarna gebeurde hetzelfde opnieuw, een andere man maar dezelfde redenering. Met mijn grote blauwe ogen moest ik ze maar niet aankijken. Ik vroeg er om: de manier waarop ik keek zei dat wat ik wou. Mijn mening deed er niet meer toe.'

Het overkwam Marije nog een keer

Ze besloot zich te vermannen: 'Vanaf dat moment besloot ik dat ik mij niet meer door angst laat tegenhouden. (...) Dat heb ik geweten. Waar ik bang voor was gebeurde opnieuw.' 

Tijdens het hardlopen begroette ze een wandelaar die ze tegemoetkwam in het bos. 'Ik probeerde door te rennen toen ik merkte dat iemand mijn arm vastpakte. De wandelaar had besloten dat hij er echt een 'goede morgen' van zou maken. En weer hoorde ik hetzelfde argument. Ik vroeg erom met mijn ogen.'

Het gaat heel erg goed met haar, meldt ze. 'Uitstekend zelfs', vertelt ze aan de telefoon. 'Ik kan ermee omgaan.' Tegen mensen die slachtoffer zijn, zegt ze stellig: 'Verbreek de stilte.'

Apeldoornse: iedereen ziet meisjes lastiggevallen worden

Niet iedereen vindt dat slachtoffers, zowel mannen als vrouwen, hun nare ervaringen moeten delen. Nanette Booij uit Apeldoorn schrijft in een reeks tweets: 'Wat mij verbijstert is het gemak waarmee men zich neerpent als slachtoffer. Hoezo? Het leven is hard én oneerlijk. Deal with it. Geen victim blaming, want over 't algemeen heeft een vrouw/man geen schuld aan zulke incidenten. Maar get a grip. Leer. Zeg nee. Of mep.'

Ze schrijft verder: 'Dat maakt het onrecht niet minder, zeker niet. Maar je wentelen in #zeghet lost geen flikker op. Voed je kinderen op zodat ze weerbaar zijn, zwijg niet als je het in je omgeving ziet gebeuren. Ooit was je slachtoffer. Dat blijven is ook een keuze. Verandering begint bij doen. Iedereen kent mannen die steeds de grens overgaan. Iedereen ziet meisjes lastiggevallen worden. Zolang we dat negeren helpt geen #zeghet.'

Seksuoloog Wil Berghuis uit Kesteren vindt het wel belangrijk dat slachtoffers zich melden op sociale media. 'Uiteraard zijn er mensen op Twitter die anderen afbranden, maar de erkenning die je van medestanders krijgt is veel belangrijker en waardevoller', zegt Berghuis. 'Zelfs als de ervaring van jaren geleden is, ben je gebaat bij medeleven.'

Reageren op dit bericht? Mail naar omroep@gld.nl

Meer over dit onderwerp:
Geweld
Deel dit artikel: