Ik droomde vannacht over onze zoon. Hij was al groot. Er was genegenheid en verbondenheid. Het was een fijne droom. Je kind van zo dichtbij voelen en ruiken, dat is fijn. Ik was zelfs een beetje boos toen de wekker me om kwart voor zeven wakker toeterde.

Ik heb haast. Het is woensdag en dat betekent uitzending van het tv-programma Alles uit de Kast waarvoor ik werk  Dinsdag ben ik met boswachter Willem Regtop het veld in geweest om de winterse omstandigheden vast te leggen en dat verhaal moet ik nog afmonteren. Dus snel douchen, ontbijten en wegwezen.

Ik start de auto, de radio springt aan op het half acht nieuws: “Haiti is getroffen door een aardbeving van 7,0 op de schaal van Richter. De hoofdstad Port au Prince ligt grotendeels in puin. Communicatie is bijna onmogelijk. Er is geen elektriciteit en de telefoon doet het niet. Er is mogelijk sprake van duizenden doden”, zegt de nieuwslezer.

Ik ben in een slechte B-film beland. Ik ren terug naar binnen en schreeuw mijn man uit bed. Ik voel alleen maar paniek, kan de afstandsbediening van de tv niet vinden, tril, huil en kan alleen maar denken: “Oh God, onze zoon is dood.”. We lezen samen teletekst pagina 125 en inderdaad Haiti, het land van ons kind, is getroffen door een ongekende ramp. Totaal verdoofd stap ik alsnog in de auto. Ik moet immers nog een verhaal monteren. Op Radio 1 schalt verslaggever Marion van Rooyen. Het beeld dat ze schetst van de situatie in Haiti maakt me verder overstuur. Ik bel naar huis, waar mijn man inmiddels naar CNN kijkt. Ook hij is overstuur.

Aangekomen in Arnhem struin ik alle internetsites af op zoek naar informatie: CNN, NOS, alles waar maar Haiti in voor komt, maar niets over het lot van de kindertjes van Maison l’Espérance. Samen met collega’s die zo verschrikkelijk meeleven, huil ik een potje aan mijn bureau.

Het is inmiddels half tien. Ik probeer samen met een editor mijn verhaal over de winter in elkaar te zetten. Ondertussen scroll ik over het internet en ontdek een getuigenverslag van ene Dirk. Mijn hart gaat sneller kloppen. De opluchting is zo enorm als ik lees dat de kinderen van Maison l’Espérance ongedeerd zijn, dat het huis weliswaar beschadigd is, maar niet in elkaar is gestort. Ik bel Wereldkinderen waar het nieuws ook net is doorgedrongen. Sjonge jonge wat een opluchting. Jean Gardy leeft. Alle kinderen van Maison l’Espérance leven.

Iedereen in mijn omgeving hunkert naar informatie en nieuws over Jean Gardy. Mijn ouders, broer, vrienden, collega’s. Het nieuws uit een ver land is opeens zo verschrikkelijk dichtbij. De hele dag gaat mijn telefoon, sms, mail. In de loop van de dag wordt duidelijk dat er adoptieouders die hun kind zouden ophalen in Haiti worden vermist. Hun hotel is ingestort. Mijn hart bloedt.

A A A   

Afdrukken Reageren Doorsturen

REACTIES

Geplaatst door: Marije Prudon - 24-01-2010 09:36

We hopen dat je de kleine in je armen hebt gesloten. Onze drie kanjers uit Haiti leven ook enorm met je mee. Ze voeren volop actie om geld in te zamelen maar hun hart huilt, om ouders die ze mogelijk niet meer zullen zien.
veel liefs en sterkte.

Geplaatst door: Jannie Bos - 21-01-2010 14:26

we willen jou en je fam, heel veel geluk wensen met je zoon. P.S. ik ben een knutselvriendin van je Moeder.

Nieuw bericht

Naam:

E-mail adres:

Reactie:

Bedankt voor uw reactie!
Mogelijk wil de redactie met u in contact komen over dit onderwerp.
Laat hiervoor uw telefoonnummer en woonplaats achter.

Telefoonnummer::

Woonplaats:

 

Code: