Nu al met een beetje weemoed, want inmiddels hebben we onze laatste huldiging achter de rug. Toch nog brons voor de mannen ploegenachtervolging. De ploegenachtervolging is trouwens ontzettend populair bij de Canadezen, er stond een lange rij wachtenden voor het ticketoffice om een kaartje te bemachtigen. Ik heb het even overwogen maar een echte schaatsfan verkoopt haar kaartje niet, ook niet voor veel geld! En uiteindelijk was het gewoon een hele spannende middag in de Oval. De Canadezen gingen uit hun dak, door de winst van ‘hun mannen’, en ach... wij hebben brons met een Olympisch record. Het blijft raar, de snelste tijd en een Olympisch record rijden en dan derde worden. Maar dat zijn de regels van het spel.

Zoals gezegd, de laatste huldiging dus! Ik begin inmiddels een beetje sentimenteel te worden, door al het gepraat over ‘het zit er bijna op’. We beseften vanavond volop dat we alles nog eens goed in ons moesten opnemen: vier topschaatsers op het podium en een bomvolle zaal oranjefans die nog één keer uit volle borst meezongen en juichten. Erika Terpstra huldigde onze vier mannen, voor haar zijn het de laatste Olympische Spelen als voorzitter van NOC*NSF. De mannen waren blij, maar eerlijk is eerlijk: er was op goud gerekend en dat zag je ook aan hen. En toch was het uiteindelijk mooi.

Eigenlijk wil ik nog niet terugkijken, want morgen staat in elk geval de sluitingsceremonie nog op het programma. Maar aangezien onze Nederlandse sporters klaar zijn, ga ik toch mijn persoonlijke favoriete sporthuldigingen delen. Alhoewel ze allemaal prachtig en bijzonder waren: de zilveren medaille van Annette, bronzen Bob, Laurine en de mannen in de ploegenachtervolging, en goud voor Sven en Ireen....springen er twee uit. Nicolien met haar unieke overwinning (sneeuw en de honderdste) en met een kleine voorsprong toch op de eerste plaats: de gouden plak, inclusief kippenvel-huldiging van Mark Tuitert. Al met al helemaal vind ik het hele mooie resultaten tijdens deze verrassende Winterspelen!