Wat een middag… helaas niet de zo door mij gewenste gouden plak voor Jeremy! En ik had nog wel mijn Canadasweater aan. Een van de journalisten vroeg me lichtelijk verbaasd: "Jeremy goud winnen, dacht je dat echt of is dit gewoon een beetje liefde?'' Ik hou het erop dat het antwoord waarschijnlijk in het midden ligt. Maar hoe dan ook, ik had ’t hem zo gegund! En met mij trouwens een uitverkochte en uitgelaten Oval. Toen ik hier vorig jaar was tijdens het WK afstanden, waren de Nederlandse supporters sfeermakers en moesten de Canadezen nog een beetje wennen aan de schaatssport. Dat was vandaag wel anders. De Oval was voor het merendeel gevuld met rood uitgedoste Canadezen, aangevuld met veel (altijd) oranje versierde Nederlandse schaatsfans en er waren ook aanzienlijk veel Japanners. Tenminste, in het gedeelte waar ik zat. De Japanners deden qua uitdossing trouwens niet onder voor 'ons'. Achter mij zat bijvoorbeeld een rij Japanse senioren, met Ninja-haarbanden en Japanse vlaggetjes. Het dak ging eraf toen de Canadezen en Nederlanders op het ijs kwamen en ook tijdens de races werd het niet minder! Geweldig feestje dus.

Maar goed, terug naar het schaatsen. Het was zonder twijfel verschrikkelijk spannend. Want alle favorieten lagen, zoals meestal op de 500 meter, op honderdsten/ tienden bij elkaar en het kon dus werkelijk alle kanten op. Ondanks dat Jeremy niet won, kreeg hij een staande ovatie na zijn tweede en laatste race en terecht! De Koreaan Tae-Bum won en onze Nederlandse mannen vinden we verspreid terug, van top tien tot een stuk lager. Jammer natuurlijk, maar we waren ook niet echt favoriet op deze afstand. Eigenlijk was het zonder problemen met de ijsmachines een perfecte schaatsmiddag geweest. Maar helaas....de ijsmachines! Twee van de drie waren kapot, waardoor er in de eerste dweilpauze al een enorme vertraging was. En dat net voordat de favorieten het ijs zouden betreden. Niet fijn als je vier jaar toeleeft naar je Olympische Spelen en dan druk ik me heel zacht uit. Dit mag dus absoluut niet gebeuren! Uiteindelijk werd het door al het oponthoud vooral een hele lange en toch een beetje een rare middag. Maar ondanks dat en Jeremy’s eindresultaat heb ik absoluut genoten. Want ik was erbij! Mijn eerste Olympische schaatswedstrijd in Vancouver!

Trouwens, ik kwam voor en tijdens de race allerlei 'bekenden' tegen. Zo fietste ik op weg naar de Oval eerst tegen de CTV-mannen aan. Zij maken elke dag een reportage vanuit het Holland Heineken House. Jason, de presentator, doet ook alle sportwedstrijden. Hij wilde graag met mij en dutch bike op de foto en ik natuurlijk met hem en camera. Vervolgens liep ik in het stadion twee ANP-journalisten en een van de RTL-sport mannen tegen het lijf. Allemaal tijdens de 'ijsmachine-affaire'. Sterker nog, we waren letterlijk ter plekke bij de ijsmachines om een vinger aan de pols te houden en niks te missen. Laat ik zeggen dat je toch word aangestoken door de nieuwsgierigheid van een (sport)journalist. Het is dat ik met mijn Heineken House crew pasje niet op de perstribune mocht komen, maar anders...