Ik begin maar meteen met een bekentenis. Ik heb gisteren een traantje gelaten. Wat een geweldige race van ‘onze Sven’! Het Holland Heineken House was gevuld met een uitgelaten menigte Nederlandse en buitenlandse sportfans. Ook in ons perscentrum had zich een clubje journalisten verzameld om de wedstrijd te volgen. Ik weet niet hoe jullie in Nederland hebben gekeken, maar wij hadden een beetje buikpijn, gecombineerd met een paar hartkloppingen! Het dak ging eraf toen Chad Hedrick en Harald Bokko de finish passeerden. En helemaal toen we op enorme schermen zagen hoe Sven zijn ouders en vriendin om de nek vloog. Het tranenmoment...tja! Ik zag trouwens dat de mannelijke journalisten het ook best even moeilijk hadden, al wilden ze dat niet toegeven! Ze hebben inmiddels wel beloofd om de volgende races zakdoekjes mee te nemen voor me!  

Voor ons was het moment van de overwinning trouwens de start van een ‘persmarathon’. Want kort na de overwinning kregen we de bevestiging dat Sven een paar uur later, om 21.00 uur Vancouver tijd, in het Heineken House gehuldigd zou worden. Vanaf dat moment was het in ons perscentrum een drukte van jewelste. Nederlandse, Canadese en Amerikaanse journalisten stroomden binnen. Daarnaast kwamen er een paar bijzondere gasten voor interviews. Zo deed Joey Cheek, gouden medaille winnaar in Turijn, een interview bij ons persruimte en was de cameraploeg van Chad Hedrick druk beelden aan het draaien. En toen moest het allemaal nog beginnen! Voordat het feest echt losbarstte werd de complete crew van het Heineken House trouwens voorzien van een (bijna) echte gouden Heineken medaille, om de gouden sfeer compleet te maken.  

Rond 20.30 uur vertrokken mijn perscollega’s en ik met een enorme groep journalisten naar de twee ingerichte ‘persplekken’, dichtbij het podium uiteraard. Umberto Tan bracht de sfeer er meteen in door de gouden Nederlandse winnaars nog eens kort en krachtig op een rijtje te zetten, eindigend met de woorden: 2010: Sven Kramer! Zelden zo’n oorverdovend gejuich gehoord toen Sven het het podium beklom. KIPPENVEL (Met terechte hoofdletters!) De zaal ging ongelofelijk uit z’n dak en wij met hen! Ik vond dat alleen al een echt hoogtepunt, maar het werd nog veel beter. Want eenmaal terug in het perscentrum verscheen Sven daar zelf ineens voor een kort persmoment. Ik kan dus vanaf nu zeggen dat hij bij ons op de bank heeft gezeten. Ook Joey Cheek en Erben Wennemars kwamen even een kijkje nemen.Toen we met z’n allen net een beetje aan het bijkomen waren, zette Marco Borsato de zaal ook nog eens op ’n kop met een spetterend optreden. Wat een dag. Ik weet eigenlijk niet of we hier de komende 17 dagen nog overheen kunnen...!