'Goede middag dames en heren, welkom op uw Olympische vlucht'. Geen slechte woorden om mee begroet te worden toen ik afgelopen vrijdag in het vliegtuig stapte, samen met 100 andere crewleden van het Holland Heineken House. Op weg naar Vancouver, op weg naar de Spelen! Overigens was de Olympische toon meteen gezet, want tot ieders verbazing deelden we het vliegtuig met het voltallige Roemeens en Russisch Olympisch Team en een gedeelte van de Italianen. Nog nooit zoveel mensen zien rekken, strekken en bewegen in het vliegtuig!

Inmiddels ben ik vier dagen in Richmond: de thuisbasis van de Olympic (schaats) Oval waar het allemaal moet gaan gebeuren. En de Olympische koorts groeit met de dag! Sinds gisteren is de voltallige crew van het Holland Heineken House (HHH), ruim 300 betaalde en vrijwillige krachten, compleet en de komende weken gaan de handen flink uit de mouwen. Overigens is er de afgelopen weken ook niet stil gezeten. Het HHH opbouwen is namelijk een gigantische klus, weet ik inmiddels uit ervaring. Niet alleen is er maanden vanuit Nederland gebeld, onderhandeld en georganiseerd. De laatste weken heeft een enorme groep mensen, waaronder dus een aantal crewleden, met man en macht gewerkt. Om jullie een idee te geven: we zijn gevestigd in twee ijshockeyhallen, midden in de Richmond Olympic Fanzone in Minoru Park, op zo'n 20 minuutjes van Vancouver. Tot een paar weken geleden werd er nog gewoon geschaatst. Maar inmiddels is de ijsvloer gesmolten en vervangen door een stevige ondergrond en veranderen de hallen in een rood-wit-blauw en oranje-groen thuis voor de Nederlandse sporters en supporters.

Het HHH is trouwens al voor de opening legendarisch en Richmond heeft nog nooit zo in de schijnwerpers gestaan. Niet alleen de Nederlandse maar ook de buitenlandse pers is massaal geïnteresseerd en dus wordt het de komende weken ongelofelijk druk. Ik werk uiteraard niet alleen in het perscentrum, maar beman het samen met collega's Jessica (al voor de 3de keer erbij) en Norbert, woordvoerder namens Heineken. De afgelopen dagen zijn we vooral druk geweest met de inrichting van ons perscentrum en we liggen goed op schema. Zo goed dat we onszelf gisterochtend een paar uurtjes vrij konden geven voor een bezoekje aan Vancouver. Ik ken de stad overigens goed, het is inmiddels mijn zesde keer. Maar dit keer was ik toch extra nieuwsgierig, want zou 't nu echt anders voelen? Nou, een beetje wel is de conclusie. Natuurlijk is de stad helemaal in sportieve sferen. Zo is er een Olympic Lane, zijn er overal gebouwen aangekleed met Olympische afbeeldingen en teksten en natuurlijk zie je allerlei mensen in 'landenjassen'. Ik beken, eigenlijk kijk ik heel vaak of ik misschien bekende (favoriete) sporters ontdek. Trouwens, zelf voelen we ons ook af en toe Olympisch sporter door onze stoere HHH-jassen. Menig voorbijganger op straat heeft ons inmiddels dan ook nieuwsgierig aangekeken en je ziet ze denken....

Een Olympische sfeer dus in de stad. Maar om nu te zeggen dat we de stress voelden van een stad die over een paar dagen het sportcentrum van de wereld is, dat dan weer niet. Sterker nog, het voelt rustig, vriendelijk en heel ontspannen. Misschien dat het weer daar ook mee te maken heeft. Er is al het nodige over gezegd en geschreven en ik kan me voorstellen dat het voor veel mensen een punt van aandacht is. We hebben namelijk al twee heerlijk zonnige dagen gehad, inclusief een gemiddelde dagtemperatuur van 11 C. De narcissen komen inmiddels ook al uit en er rent menig eekhoorntje rond. Persoonlijk vind ik het eigenlijk best heel lekker, maar ja, het zijn wel de Winterspelen...

Maar, ondanks het lekkere voorjaarsweer komen we over een paar uurtjes alweer een belangrijke stap dichterbij de Spelen. Want vanavond passeert het enige echte Olympische vuur het HHH, op weg naar eindpunt Vancouver.