Om 20.00 uur gisteravond stond ik mezelf weer eens heel erg gelukkig te prijzen. Het moment waarop het Olympisch vuur binnenkwam in de Richmond O-zone. De hele dag al was de spanning te voelen buiten. Hier, in onze O-zone werden namelijk meer dan 20.000 bezoekers verwacht. Gedurende de dag waren er sound-checks en vanaf 16.00 uur druppelden de eerste enthousiastelingen al binnen om vooral een goed plekje te bemachtigen. Zelf hadden we ons goede plekje al geregeld, want eerder die ochtend hadden we namelijk kennisgemaakt met Cynthia, een van de persdames van de O-zone. En dankzij haar waren Jessica en ik verzekerd van een perspas, waarmee we uiteindelijk bij de pers/ VIP-tribune terecht kwamen en meteen weer wat extra contacten hebben opgedaan.

De aankomst van de vlam was absoluut een prachtig moment, hopelijk een voorproefje voor wat er nog gaat komen. Door een erehaag van echte Canadese Mounties bracht sportlegende Rick Hanson het vuur binnen, op weg naar het podium, waar hij werd toegejuicht door een dolenthousiaste menigte. De avond werd omringd met optredens en een spetterend vuurwerk. Overigens had ik het idee dat er minstens zoveel foto’s werden gemaakt van de vlam als van het (inmiddels) prachtig verlichte nationale huis.

Nu ik het toch heb over de Rickmond O-zone, wellicht een goed moment om er iets uitgebreider bij stil te staan. Zoals ik al zei staat het Holland Heineken House midden in de fanzone. De gemeente Richmond heeft enorm uitgepakt, met activiteiten voor jong en oud. Ik heb gisteren een kleine rondleiding gekregen. Die ging onder andere langs het podium waar straks allerlei Canadese artiesten optreden, langs de openluchtschaatsbaan waar iedereen kan oefenen en langs een heuse 'simulatiehoek'. En als je er dan toch bent…. ik weet inmiddels hoe het voelt om een bobsleeritje te maken op de baan in Salt Lake City en ik heb mijn biatlontalenten getest. Ik denk dat ik toch beter persvoorlichter kan blijven!  Maar ondanks dat ik wellicht niet in de weg ben gelegd voor een winterse Olympische carrière, beoefenen wij eigenlijk ook dagelijks topsport. Niet alleen in het Heineken House, maar vooral op weg van en naar het House. We leggen de route (zo’n 20 minuutjes) namelijk af op geel-blauwe, en dus zeer herkenbare, NS OV-fietsen, inclusief bijpassende helmpjes. Ruim 300 ervan crossen dagelijks over de brede wegen van Richmond. Dat levert allerlei bijzondere taferelen op. Er wordt regelmatig uitbundig gezwaaid vanuit auto’s en vrolijk nageroepen op straat. En ik zei het al, de jassen op zich zorgen ook voor de nodige leuke momenten. Zo wilde vriendelijk winkelpersoneel gisteren graag weten of we onze jassen wilden verkopen. Ondanks het wederom stralende weer vonden we dat toch geen goed idee. Ze gaven het niet meteen op en polsten vervolgens of we dan misschien wel onze mooie oranje keycoards wilden ruilen voor winkelwaar.

Met het passeren van de Olympische vlam begint de spanning hier trouwens ook steeds meer toe te nemen. Jessica en ik zijn druk bezig om de laatste werkzaamheden af te ronden voordat we donderdagmiddag opengaan. Ineens zijn er nog heel veel kleine (en grote) dingen te regelen.  En om het allemaal extra spannend te maken, beginnen ook de eerste perscontacten langzaam vorm te krijgen. Zo is de lokale Canadese media  enorm enthousiast en heb ik inmiddels kennisgemaakt met de mensen van CTV, het officiële broadcasting station. Zij doen straks niet alleen dagelijks verslag buiten in de Olympic Fanzone, maar bezoeken ons ook elke avond rond 11 uur voor een update uit het Holland Heineken House. Gisteravond arriveerden ook de mannen van RTL-Sport en over een paar uurtjes staat onze eerste echte officiële (inter)nationale mediatour op het programma. De koorts stijgt....