22 januari 2010
Hier schrijft de gelukkigste moeder op aarde. Donderdag lijkt al weer eeuwen geleden. Ik kan eigenlijk niet goed omschrijven wat er met ons gebeurde op het vliegveld van Eindhoven. Laat ik zeggen: een heel apart gevoel van binnen. Onze dappere zoon kwam na anderhalf uur uit het vliegtuig gestapt en ging in één streep door naar mijn man. Het was papa-blanc voor en papa-blanc na (papa-wit). Ik was niet echt in beeld. Vervolgens wilde hij ook niet lang meer op het vliegveld blijven. Meneer wilde in de auto naar maison (huis). Bij de auto aangekomen ging hij voorin, naast mijn lief zitten, de radio moest aan en starten maar! Toch maar in het kinderzitje achterin gezet en twee kilometer na vertrek sliep hij met zijn duim in de mond.
Terwijl wij macaroni aten hoorden we buiten de buren timmeren. Er hing een vliegtuig in de boom en aan het hek hangt de Haitiaanse vlag. Ongelooflijk mooi. De Dunsborg leeft zo geweldig mee. Wat een welkom. Jean Gardy kan zich geen betere buurt wensen! Hij heeft er heel wat ooms en tantes bij gekregen.Vannacht heeft hij tussen ons in geslapen. Snurkend weer met de duim in de mond. Eigenwijs als ik was vond ik een luierbroekje overbodig. Gelukkig lag hij even niet op mijn matras....niettemin alles zeiknat, dus komende nacht toch maar een luier!
Vanmorgen was zo super. We hebben samen alle kastjes en laden open gemaakt en overal in huis gekeken. Inmiddels is mama ook erg lief, dus krijg ik zeker mijn portie knuffels. Maar, mijn lief blijft 'the man'. De jas ging aan, muts op, sjaal om en naar buiten, om op de tractor te rijden. Een echt John Deere, want die heeft de buurman ook. Het trappen viel nog niet mee, maar Jean Gardy ging net zo lang door tot hij de oprit op en af kon rijden. We hebben samen naar het vliegtuig in de boom gekeken, sneeuw geproefd en in de garage gekeken. Daar moest trouwens na afloop ook de tractor geparkeerd worden. Ach, het zijn de gebeurtenissen van een doorsnee gezinnetje. En dat is ook wat we willen zijn. We hebben een bijzonder ventje dat het tot nu toe fantastisch doet. Geen gehuil, lekker knuffelen, blij en gezellig. Hij zingt Nederlandse liedjes en kent de basiswoorden als plassen, eten, dorst en spelen. Voor de rest babbelt hij er rustig in het Frans-creools op los.Ik denk dat het wel goed komt met ons en Jean Gardy. Terwijl ik dit schrijf wordt er in de woonkamer nog driftig gezongen. Tijd om in te grijpen, want slaap dat hebben we alle drie erg nodig. Vanavond hebben we geoefend met naar bed gaan in zijn eigen bedje, maar hij heeft ons nog te veel nodig. En dus slaap ik vannacht weer naast mijn twee snurkende mannen.
vrijdag 22 januari 2010 | 21:11 | Laatst bijgewerkt op: vrijdag 22 januari 2010 | 23:08
