Nog even geduld aub. Het vliegtuig komt pas morgen, donderdag om 16.00 uur. Dat betekent zuchten en bedenken hoe ik vandaag door kom. Gisteren is er weer een hoop gebeurd. Eerst het bericht van de aankomst, toen de vertraging en gisteravond hadden we een informatiebijeenkomst van Wereldkinderen, onze adoptiebemiddelaar.

Onze kinderen worden onder begeleiding van Nederlandse mariniers per bus van het kindertehuis naar het vliegveld gebracht. Elk groepje van vier à vijf kinderen krijgt één begeleider. Dus dat klinkt goed. De kinderen blijven in het huis tot instructies volgen van de Nederlandse Consul. Op het vliegveld van Port-au-Prince worden ze ook opgevangen, in een tent met eten en drinken. Daarna gaan ze met hun groepje en begeleider het vliegtuig in. Eerst naar Curacao waar ze moeten overstappen want het vliegtuig van Arke Fly is namelijk te groot om in Port-au-Prince te landen. Als er tijd is worden ze daar nog medisch gecheckt, zo niet, dan is het meteen doorvliegen naar Eindhoven. In het vliegtuig zitten artsen en een psycholoog, dus ook dat is geregeld.

Mijn indruk is dat Wereldkinderen en Buitenlandse Zaken zeer professioneel opereren. Het geeft een goed gevoel. In Eindhoven worden de kindertjes per groepje overgedragen aan het groepje ouders dat al heeeel lang op ze staat te wachten. De media mag alleen opnames of foto's maken als de kinderen uit het vliegtuig komen. Het moment van samenkomen is voor ons zelf.

Ik probeer me maar geen al te grote zorgen te maken. Hoewel, op de bijeenkomst sprak een traumatherapeut. Ze gaf tips over hoe om te gaan met kindertjes die toch door de gebeurtenissen daar in stress zijn geraakt. De als-dan scenario's waren niet om vrolijk van te worden. Ik vond vooral de praktische tips handig. Even tegen de muur van het huis drukken, om te laten zien dat die in elk geval stevig is. Of op de grond springen, om te laten zien dat die hier niet beweegt. Voor de rest: we zien het wel. Mijn intuïtie maar volgen.

De telefoon staat de hele dag roodgloeiend en buurtjes komen toch even langswippen om het laatste nieuws te horen. Mijn lief en buurman Wim hadden al bedacht dat Jean Gardy mooi mee kan helpen hout hakken en dat hij mee moet sporen zoeken en reëen kijken. Prompt was het geen Jean Gardy meer maar Jan-Garrit, op z'n Achterhoeks. Ja, ja, woon je op het platteland willen ze meteen een boer van hem maken! Nou van mij mag het. Ik heb maar één doel: hem zo gelukkig mogelijk door het leven loodsen.

Het is allemaal zo onwerkelijk. Ik heb mijn zoon zo juist aangemeld bij de verzekering. Een beetje gek, want een burgerservicenummer, of papieren heb ik niet. En het is ook de vraag waar die papieren zijn. Ook de school gebeld, want Jean Gardy is in principe vanaf dag 1 leerplichtig. Gelukkig is iedereen soepel, wil iedereen meedenken. Een voordeel van de ramp, zal ik maar zeggen. Op school hebben ze tijdens de koffie even Frans geoefend. Heerlijk.

Vanmiddag ga ik de laatste dingetjes kopen. Toch weer een lijstje meegekregen gisteravond. Van sojamelk, joggingbroek, tot vsm kindycol(?). Denk je dat je alles in huis hebt, nee dus.

Morgen. Morgen dan is het zover. Ik heb nu wel zo veel vertrouwen in alles, dat ik toch werkelijk durf te bedenken hoe morgen zal zijn. Morgen, was het maar morgen.