De dagen zijn lang, verschrikkelijk lang, terwijl ik normaal altijd tijd te kort kom. Woensdag.... pfff, hoe kom ik vandaag en morgen door. Gisteravond hoopte ik eindelijk op een nacht slapen. Mijn lief vond het niet grappig toen ik na twee uur woelen voor de vierde keer vroeg: "Slaap je al?"

Ik was blij dat er in het weekend niet elk uur een NOS-Journaal was. Dat gaf rust. De beelden en de verhalen uit Haïti blijven heftig. Hoewel, ook ik merk dat het afstompt. Hoeveel kan een mens hebben. Hoelang hou je het vol om naar dood en verderf te kijken?

Vanmiddag is er, als het goed is, een vliegtuig vanaf Schiphol vertrokken. Er staat een overnachting gepland in Santa Domingo, dinsdag naar Port-au-Prince om de kinderen op te halen en hopelijk komt het vliegtuig woensdag aan in Nederland. Onvoorstelbaar. Na twee en half jaar......Veel mensen vragen of alles klaar is thuis. Ik denk van wel. Kleertjes genoeg, speelgoed genoeg, eten genoeg, liefde genoeg.

Door dit dagboek ben ik opeens zelf nieuws. Dat is best raar als je altijd zelf degene bent die het nieuws maakt. Ik word door vreemden benaderd via Hyves. Ik krijg hartverwarmende brieven van kijkers en luisteraars van Omroep Gelderland, landelijke pers hangt aan de telefoon. Vanmiddag heb ik nog een gesprek op Radio Gelderland gevoerd. Bizar dat ons leven opeens interessant is voor luisteraars of kijkers. Ik hoop dat als Jean Gardy er straks is, de rust terugkeert. Achter de schermen werken aan verhalen over anderen bevalt me vele malen beter.

Er zijn ook veel vragen over adoptie. Hoe werkt het? Kan ik ook adopteren? Ik zal kort uitleggen hoe bij ons de procedure is verlopen. Je meldt je aan voor adoptie, moet een verplichte cursus doorlopen, vervolgens ga je in de molen bij de Raad voor de Kinderbescherming (drie gesprekken, ook thuis), daarna zoek je een bemiddelingsbureau en dat bepaalt of je bemiddelbaar bent of niet. Dan pas wordt er gekeken, in het belang van het kind, wat de mogelijkheden zijn. De bemiddelingsorganisaties doen zaken met verschillende landen die ook weer verschillende criteria hanteren. Bij het ene land moet je getrouwd zijn, bij het ander land mag je ook als alleenstaande adopteren, in sommige landen kun je alleen kindjes met een handicap adopteren enzovoort. Met andere woorden: adopteren is niet eenvoudig, buiten het emotionele aspect om.  Niettemin snap ik de vragen, ook ik zou op dit moment het liefst mijn huis volpakken met allemaal kindjes uit Haïti. Gelukkig weerhoudt een lange, zorvuldige procedure ons hiervan.

Vandaag en morgen ben ik gewoon nog aan het werk. De laatste dingetjes afhandelen, verhalen overdragen en mijn bureau opruimen. Voor adoptie krijg je vier weken vrij, aangeplakt met zorgvuldig gespaarde vrije dagen kan ik een flinke periode voor ons ventje zorgen. De journalistiek moet het maar even zonder mij stellen. Ik wil iedereen super bedanken voor alle lieve mailtjes, de vele sms'jes, telefoon en knuffels. Voor ons rest niets anders dan afwachten, tot woensdag. Keep your fingers crossed.