De afgelopen weken bracht ik met het gezin door op een camping in Frankrijk. Heerlijk. Mooie omgeving, veel te doen, prima camping met een lekker zwembad, iedere ochtend vers brood én de Telegraaf van die dag, het Nederlands was zo ongeveer de voertaal, de zon scheen uitbundig, kortom: een echte Franse kampeervakantie, een paar weken “er helemaal uit”.

“Er helemaal uit” is tegenwoordig een relatief begrip. Wij waren op de camping zo ongeveer de enigen die geen laptop mee hadden genomen. Op het terras tussen bar en zwembad was er gratis draadloos internet en ’s avonds waren alle tafeltjes bezet door mensen - vaak mannen - die uren achter het beeldscherm zaten. En die boos reageerden als je met je drankje op de vrije stoelen ging zitten, want dan kon je meekijken en da’s wel een erg grote inbreuk op de privacy. Met als gevolg dat het terras vaak maar voor een kwart gevuld was, met mensen die zwijgend op hun toetsenbord aan het hameren waren. Mailend met hun familie, beurskoersen bekijkend, nieuwssites afstruinend, online gamend, skypend. ’s Avonds de ouders, overdag de kinderen.

Een ander fenomeen: mobiel bellen. De hele dag door en overal. “Nee, ik ben niet thuis, je belt me op vakantie”. “Zeg, ik bel je even, want als je op zoek gaat naar een leuk vakantieadres voor volgend jaar dan heb ik me nou toch iets leuks gevonden”. Tijdens een rondleiding door een kasteel, bij het zwembad, in dat leuke oude winkelstraatje, in het café of restaurant, altijd gaat er wel ergens een telefoon of wordt er met “thuis” gebeld. Op een mooie avond besloten we ergens een pizza te gaan eten. Aan de tafel naast ons kwamen op enig moment twee Nederlandse gezinnen zitten. Vanaf het moment dat ze zaten tot aan het vertrek - ook tijdens het eten - speelden de kinderen op hun Nintendo een spelletje met elkaar; de ouders belden eerst even allemaal naar huis en daarna gingen ze gevieren een kaartspel spelen, op hun mobiel. De serveerster had moeite om een bestelling te krijgen of de borden neer te zetten, zo gingen ze op in hun digitale gespeel. En maar klagen over “dat onvriendelijke Franse horecapersoneel”.

Natuurlijk is dit geen nieuw fenomeen, maar het viel mij dit jaar extra op. Misschien is het erger geworden dan het was, maar meer waarschijnlijk kwam het door de ellende die mij overkwam. Nee, wij namen geen laptop mee, maar ik heb wel zo’n fijne mobiele telefoon waarmee je niet alleen kunt bellen en sms’en, maar waarmee je ook kunt internetten en mailen. Op de vijfde dag begaf het ding het: zwart beeldscherm, niks deed het meer. Ik kon nog gebeld worden en ik kon zelf nog bellen, tenminste: naar de nummers die ik uit het hoofd ken. En dat zijn er in deze tijden van digitale adresboeken maar twee: ons privé-nummer - maar er was natuurlijk niemand thuis - en het nummer van de omroep.

Wat een ellende, verstoken van alle communicatie. Oké, vrouw en kinderen beschikken ook allemaal over een mobieltje, maar zonder de mogelijkheid om te internetten of te mailen. Weg wereldnieuws, weg de mogelijkheid om even op onze site te kijken, weg de mogelijkheid om mijn mail even te lezen. Zeker twintig keer per dag greep ik even in mijn broekzak, om telkens weer tot de conclusie te komen dat ik toch de digitale snelweg niet op kon, dat ik toch niet kon zien welke sms’jes en telefoontjes ik had gemist. Het chagrijn was groot. Maar na drie dagen droefenis vond ik het eigenlijk wel lekker en vanaf dat moment ging mijn vakantiegevoel met sprongen vooruit. En het nieuws? Ach, de grootste krant van Nederland en ’s avonds via het wereldontvangertje van 10 euro het belangrijkste nieuws plus het weerbericht via de Wereldomroep (waarom zetten ze toch niet gewoon Radio 1 continu door?) voorzagen voor vakantiebegrippen ruimschoots in mijn nieuwshonger.

Omroep Gelderland leeft van én voor het informeren van mensen, met regionaal nieuws, met informatie, met leuke dingen, met droeve dingen. En als hoofdredacteur sta ik daar voor. Ik ben bovendien een groot fan van alle digitale mogelijkheden, vind internet een prachtuitvinding, mail tientallen keren per dag; ik twitter en ik skype. Maar op vakantie noodgedwongen even niet en dat was geweldig. “Er even helemaal uit”, ik kan het iedereen aanraden.

Voor de vakantieperiode zag ik artikelen en items van artsen, psychologen en therapeuten die waarschuwden voor de toenemende druk die mensen zichzelf opleggen om maar voortdurend te bellen en te computeren, ook op vakantie. “We krijgen steeds meer te maken met mensen die daardoor niet echt uitgerust van vakantie terug zijn gekomen, ook direct na de zomer stijgt het aantal mensen dat met klachten van oververmoeidheid en overwerktheid komt”, aldus tal van vertegenwoordigers van de medische beroepsgroep. Preken voor eigen parochie, vond ik. Maar inmiddels geloof ik ze onvoorwaardelijk.

Gelderlanders - maar ook anderen - die de afgelopen weken niet op vakantie waren, keken massaal naar TV Gelderland. Naar de verslagen van de Nijmeegse Vierdaagse en van de Zwarte Cross, naar het zomerprogramma. En naar het nieuws, want dat ging gewoon door. Onze site is meer bezocht dan ooit, misschien ook wel vanaf de diverse vakantieadressen: nu al hebben we meer bezoekers en kliks dan in heel 2008, terwijl het jaar nog ruim 4 maanden te gaan heeft. Maanden waarin mooie dingen staan te gebeuren: themaweken over de herdenking van Market Garden en over cultuur in Gelderland, verslagen van allerlei manifestaties, nieuwe en bijzondere programma’s op radio en televisie. Ik nodig u van harte uit vooral te kijken en te luisteren. En zeker ook om onze site te bezoeken, waar u alle programma’s kunt zien en horen, waar u alles terug kunt vinden, waar u voortdurend op de hoogte wordt gehouden van het laatste nieuws. Maar u begrijpt dat ik het u niet kwalijk neem als u het op vakantie even niet doet….

Ton Mallo, hoofdredacteur