Gisteren werd het zevende slachtoffer van Apeldoorn begraven. Het laatste slachtoffer, mogen we hopen. Met de dader meegerekend zijn er uiteindelijk 8 mensenlevens te betreuren, plus nog onvoorstelbaar veel leed bij nabestaanden en andere getroffenen. Hoe relatief ook, met deze laatste begrafenis heb je ook het idee dat er iets wordt afgesloten.

Wij hebben de afgelopen twee weken voortdurend gesproken over de journalistieke keuzes en de ethische afwegingen in de bizarre dagen die achter ons liggen. Op Koninginnedag schakelden we razendsnel om van feestverslag naar calamiteitenberichtgeving. Binnen secondes moesten er afwegingen worden gemaakt. Natuurlijk zijn wij een journalistiek onafhankelijke zender, maar net als dagblad De Stentor ook met een betrokkenheid die wel degelijk van invloed is op de manier waarop je je werk doet en die toch onderscheidend is. Daarom brengen we geen extreem gedetailleerde foto’s en filmbeelden, niet van de dader, niet van de slachtoffers. We houden zoveel mogelijk rekening met de wensen van nabestaanden; we doen wel verslag van uitvaarten, maar op gepaste afstand en ingetogen. En we geven de familie van Karst T. de kans om hun leven weer vorm te geven; ook deze familie is slachtoffer en heeft recht op privacy. Daarom noemen we Karst ook niet voluit bij zijn achternaam. Natuurlijk, er zijn media die dat wel doen ( “Met familie houden we in de regel geen rekening”, zo oordeelde mijn collega van het doorgaans terughoudende dagblad Trouw) en op internet weet je binnen een minuut alles. Dan sta je voor een dilemma, dan is het verleidelijk om mee te gaan met anderen, maar uiteindelijk hebben we onze eigen principes.

De aanslag in Apeldoorn was ook een aanslag op de kracht van onze omroep. Op 30 april, op de dagen daarna, rond de uitzending van de herdenkingsdienst. Ik denk dat we deze vuurproef goed hebben doorstaan. Iedereen vond het vanzelfsprekend dat er veel extra inzet werd gepleegd, collega’s vingen elkaar op, we maakten goede uitzendingen, een mooi dossier op internet. Op Koninginnedag keken anderhalf miljoen Gelderlanders en Nederlanders naar onze uitzendingen, we werden overladen met complimenten voor de ingetogen en betrokken wijze waarop we ons werk deden. Ik zeg het altijd en overal: we hebben een goeie club. En dat heeft de club laten zien en dat hebben kijkers en luisteraars gewaardeerd.

In de tussentijd draaide de wereld gewoon door. Op 4 en 5 mei ook nog een aantal extra uitzendingen: live de herdenkingen ’s middags op ereveld Loenen en ’s avonds op de Canadese begraafplaats in Groesbeek, live Bevrijdingsdag uit Wageningen, radio, televisie en internet rukten ook hier groot uit. Want ook dat vonden we belangrijk: de Tweede Wereldoorlog leeft bij onze kijkers en luisteraars, dat merken we keer op keer. En als dat in alle hektiek en drukte na Apeldoorn dan vlekkeloos verloopt, dan kijken we met vertrouwen vooruit naar alle extra uitzendingen vanaf september in het kader van de herdenkingen van Market Garden en 65 jaar bevrijding.

En nu achteruit leunen? Zeker niet: de radioprogrammering vanaf september krijgt de komende weken vorm, we zijn bezig met nieuwe televisieprogramma’s, de voorbereidingen voor de Vierdaagse zijn in volle gang, er komt een hele serie uitzendingen rond evenementen, tal van samenwerkingsprojecten staan op stapel. En natuurlijk maken we iedere dag “gewoon” uitzendingen op radio, televisie en internet.

Een goeie club. Dat geldt ook voor De Graafschap: echte voetballiefhebbers zouden het doodzonde vinden als de Doetinchemmers zouden degraderen. De nacompetitie zal het leren. Direct na alle wedstrijden zullen we de komende tijd apart verslag doen in onze nieuwsuitzendingen, met wedstrijdbeelden en interviews. En als RTL - dat de eerste uitzendrechten heeft - de wedstrijden van De Graafschap niet live uitzendt, dan doen wij het. Met betrokkenheid, maar wat minder ingetogen….