Joanne Noordink
Joanne Noordink
Je hebt gebeurtenissen die door hun gruwelijkheid een open zenuw raken. De moord op Rinie Wielheesen in Doetinchem, bijvoorbeeld. Ons tv-programma Dit Was Toen had er donderdag 26 maart nog een reportage over. Een 12-jarig fietsend meisje wordt in 1970 op weg naar huis de bosjes in gesleurd, verkracht en vermoord. De dader wordt nooit gepakt.Ik heb een gepensioneerde Doetinchemse agent ooit horen zeggen: noem de naam Rinie Wielheesen in onze kantine en het wordt muisstil. En dat was bijna 20 jaar na haar dood.
Als we over 20 jaar de naam Joanne Noordink noemen wordt het ook in Aalten stil. Een actieve en inspirerende vrouw van 27 jaar. Om het leven gebracht, begraven in de tuin van een Iraniër aan de Hogestraat. Vermist sinds 11 december. Journalisten laten zich, net als politiemensen, niet snel meeslepen door emoties. Maar als politiewoordvoerder Anton de Ronde op Radio Gelderland bevestigt dat het opgegraven lichaam in Aalten inderdaad dat van Joanne is, kun je op de redactie een speld horen vallen.
Uiteraard hebben we alle kanten van deze afschuwelijke zaak bekeken. Op radio, tv en internet. Ik vind dat we dat door de bank genomen goed hebben gedaan. Collega Richard van der Made onderhoudt nauwe contacten met de ouders, die het een paar keer kunnen opbrengen om hun verhaal te doen. Zelfs op de dag dat twee verdachten worden opgepakt en Joanne nog niet is gevonden. Diepe bewondering voor de waardige en tegelijkertijd kwetsbare manier waarop ze dat doen! Mocht Joanne worden aangetroffen, zo laten de ouders Richard weten, dan willen ze graag met rust worden gelaten. Ik stuur een mailtje naar alle collega's, met de boodschap: we respecteren die wens.
Toch komt er een moment waarop de maat bij al die rouwende mensen vol is. Als we voor de zoveelste keer in Aalten zijn, dit keer om de herdenking in de kerken te verslaan, komt de onvermijdelijke vraag: mag het iets minder? En de familie verzoekt of de pers weg wil blijven bij de begrafenis van Joanne, op donderdag 2 april. Geen draaiende camera's die ons verdriet registreren, alstublieft
Dat laatste gaat ook niet gebeuren. Maar weg blijven is voor ons geen optie. We zijn er om onze kijkers en luisteraars te bedienen en die willen zien en horen wat er op die belangrijke en trieste dag in Aalten gebeurt. Dat doen we vanaf de openbare weg, op een plek waar u en ik ook kunnen gaan staan. Met respect, op gepaste afstand. Maar wel aanwezig.
Erik Hagelstein
Hoofd Nieuws
maandag 30 maart 2009 | 15:02 | Laatst bijgewerkt op: maandag 30 maart 2009 | 16:01
