Aan alles komt een einde. Zo ook aan Walhalla. Voorlopig, hopen we tenminste! Want we willen natuurlijk hartstikke graag door met nog 25 afleveringen. Want Walhalla is een ontzettend leuk programma om te maken. We hebben dan ook een top team. Guido is onze pater familias; hij is de eindredacteur. En behalve eindverantwoordelijk regelt hij de website, de financiën, springt in waar nodig en houdt sowieso de hele boel bij elkaar. Yvonne draait de meeste portretten en regelt de reportages  en de consulten. Dat laatste doet ze samen met George en Barbara. George maakt daarnaast natuurlijk de reportages over huisaltaartjes en de interviewtjes (voxpops heten ze) op straat. En -heel belangrijk- hij koopt cadeautjes voor de presentatrice! Barbara is chef-Mienie en gaat altijd met Mienie op pad en bezoekt de mensen thuis na hun reading.

Ja, u zit gewoon met een kopje koffie of kruidenthee op de bank op zaterdagavond Walhalla te kijken maar voordat zo’n programma daadwerkelijk bedacht, geregeld, gedraaid, en gemonteerd is, ben je zo een paar weken verder. Met regisseuse Olga ben ik het laatste half jaar met veel schik elke week op pad geweest om al die bijzondere mensen te ontmoeten, workshops te volgen en consulten te ondergaan. Zij heeft het overzicht. U denkt misschien dat ik zelf precies weet waar ik moet gaan zitten bij een consult, nee nee, dat wordt mij allemaal vooraf door Olga verteld. Daarna aan haar de schone doch uitdagende taak om van al die uren materiaal een item van 5 of 10 minuten zien te bakken wat ook nog de essentie dekt. En dan heb je natuurlijk nog de cameraman en de geluidsman; deze wisselden per aflevering en dat zijn echt de stoere mannen achter de schermen waar je overigens vaak enorm mee kunt lachen.

Intense draaidagen waren het. Na afloop keken Olga en ik elkaar vaak in de auto aan en dachten jemig, dit waren eigenlijk drie dagen in één! Zo sta je ’s ochtends met een paard dat je negeert in de wei in Hoog Soeren voor een consult paardencoaching, rij je daarna door naar het Dominicanenklooster in Huissen voor een indringend gesprek met Mick die een bijna dood ervaring (BDE) heeft gehad en zit je dezelfde avond in Heelsum in de zaal bij Pim van Lommel die een intense lezing geeft over BDE’s. Intens en soms zwaar, maar bijna altijd inspirerend, confronterend of boeiend. ‘Wat een lef heb jij om dat allemaal te ondergaan!’ heb ik afgelopen maanden vaak gehoord van kijkers en in de wandelgangen. Mijn idee was steeds, ik onderga een sessie, workshop of lezing open-minded en zonder een vooroordeel. Wij laten het zien en de kijker kan zelf zijn of haar mening wel vormen. Ik denk dat dat redelijk goed gelukt is en daar ben ik heel blij om.

Vanuit cynisme wordt al genoeg gemaakt vind ik en mijns inziens is de wereld daar uiteindelijk niet echt mee gediend. Soms kwamen sessies behoorlijk bij me binnen, maar ik beschouw mezelf op de eerste plaats al een eersteklas mazzelaar dat ik de kans heb gekregen om zoveel bijzondere mensen te ontmoeten en mooie ervaringen op te doen en die te delen met kijkers. We hebben onze laatste aflevering in Walhalla stijl gevierd. Niet zomaar stoppen, maar echt een bewuste overgang maken. Een overgang naar iets nieuws; vol inspiratie en met dankbaarheid en respect voor alle medewerkers. Wat een mooie, diverse groep mensen stond daar bij elkaar in Groesbeek! Wij, de Walhalla’s, waren best trots. Afscheid is ook een beetje doodgaan. Als ik met George langs een beekje in Groesbeek zit en al zijn cadeautjes uitzwaai, voel ik het wel in mijn buik en hart. Wat een mooie tijd hebben we gehad met z’n allen! Daarom vergaderen de Walhalla’s stiekem al wel over een vervolg… Duimt u met ons mee mee dat we dat vervolg daadwerkelijk mogen gaan maken?!

Tot Walhalla! Liefs Julika