Op reis door India en Nepal heb ik ze al in allerlei maten zien staan; klankschalen. En natuurlijk heb ik er in new-age shops of workshopruimtes ook wel eens eentje uitgeprobeerd. Prachtig diepe klanken vond ik maar wat er nou eigenlijk het nut van is, dat was me een beetje ontgaan. Walther in ’s Heerenberg zet me meteen op een krukje voor een enorme gong neer. Zo heet het trouwens vast niet maar je snapt waarschijnlijk wel wat ik bedoel. Je ziet ze wel eens op foto’s staan bij  de ingang van Oosterse tempels.

Walther begint er op te slaan en ik sluit mijn ogen. Bijna meteen word ik onderdeel van het geluid, het trekt helemaal door mijn lichaam heen. Het doet een beetje denken aan een popconcert met heel sterke bassen waarbij je het geluid helemaal door je heen voelt gaan, maar dan nog veel intenser. Net als ik me begin zorgen te maken of ik hier een gehoorbeschadiging van kan oplopen stopt Walther en mag ik op de behandeltafel gaan liggen. Om me heen staan overal grote en kleine klankschalen in de kasten. Walther maakt geluid met de schalen en masseert me met de klankschaal zelf. Je zou misschien denken dat het hele koude zware dingen zijn, maar niets is minder waar. Ze geven een aangename druk op mijn lichaam en ik wordt omgeven door klanken en geluid.

Het is steeds weer een verrassing welke klank ik straks weer te horen krijg. En het is niet alleen horen, het is ook voelen. De trilling van de schaal en de klank maakt dat de cellen in mijn lichaam gaan meetrillen en dat maakt weer dat de boel kan gaan stromen. Ik voel mijn cellen trillen en resoneren en dat maakt ik dat mijn lichaam veel beter voel dan toen ik binnenkwam. Het laat me ook voelen dat mijn lichaam ‘slechts’  instrument is en dat ik het niet ben maar dat ik er in woon of in huis. Ondertussen voelt het behoorlijk luxe dat iemand exclusief voor mij dit klankconcert uitvoert. Dat ik het alleen maar hoef te ontvangen. Tuurlijk staat er ook een cameraploeg omheen en is het voor op tv maar Walther doet het met zoveel gerichte aandacht dat het toch heel privé voelt.

Soms onderbreekt hij het geluid om mijn hoofd of voeten te masseren. Het lichaam doet hij met hulp van de schalen maar bij hoofd en voeten is dat natuurlijk lastiger en nemen zijn handen het over. Als ik op mijn rug lig plaatst hij een flinke schaal op mijn buik en maakt een draaiende beweging met het stokje (zo heet het waarschijnlijk niet) langs de rand. Dat geeft een intens en emotioneel gevoel. Apart dat alleen klank en resonantie dat kunnen veroorzaken. Het schijnt dat deze resonantie mensen ook van pijnen en andere klachten af kan helpen en ik kan me er inderdaad wat bij voorstellen. Mooi van klankschaaltherapie vind ik dan ook dat het niets met psychologiseren te maken heeft, het is puur ervaren. Tegen het einde van de sessie voel ik ineens een groot gevoel van liefde in me opkomen en het ontroert me enorm. Mijn hart is als het ware even opengesprongen door al die mooie klanken en de liefde waarmee Walther werkt. Ik voel me dankbaar, open en verbonden. Na afloop zegt de cameraploeg dat ze het heel indrukwekkend vonden om dit mee te maken. Ik verheug me nu al op de uitzending want ik had natuurlijk de hele tijd mijn ogen dicht. Hoe het er uitzag met al die schalen en wat Walther nou precies allemaal deed kan ik zaterdag eindelijk zelf zien.