Mindfulness: de nieuweling in het spirituele landschap en iedereen heeft het er over. In Nijmegen bijvoorbeeld, waar ik meeloop bij een workshop, zijn de cursussen niet aan te slepen. Het wordt daar zelfs ook regelmatig en met succes aangeboden in ziekenhuizen en binnen allerlei zorginstellingen. Met volledig bewustzijn doen wat je doet, daar draait het om. En aandacht is hierbij het sleutelwoord. Want hoe vaak voeren we, door de snelheid van het leven, niet allerlei handelingen als automatische piloten uit en eten we bijvoorbeeld zonder echt te proeven? Allemaal ten koste van de kwaliteit van leven. Ik geloof dat ik er echt expert in ben; multi-tasken. Met name in de auto maak ik me enorm nuttig; ik rij, bel, stift lippen, stel de navigatie in, check emails, download een nieuwe App, sms, luister naar luisterboeken, drink water, leer tekst en eet broodjes. Ik pel soms zelfs wel eens een eitje in de wagen! Zoutvaatje paraat onderin het dashboardkastje! Dit overigens alles tot grote zorg van mijn lieve vriend die dit functionele gedrag hoofdschuddend aanziet. 

Het leven kan echter heel simpel en overzichtelijk worden (en verkeersveilig) als we terugschakelen naar het moment en hele normale dingen met de aandacht doen alsof we ze voor het eerst doen. Zoals fietsen, tandenpoetsen, afwassen of andere huishoudelijke klussen. Maar zo ook bijvoorbeeld het eten van een rozijn! Samen met een stuk of vijftien volwassen mannen en vrouwen zit ik op een stoel in een kring. Vervolgens krijgen we ieder twee blanke rozijnen uitgereikt om deze eens uitgebreid te bestuderen. Het is ongelogen. We voelen, we kijken, we omschrijven, we knabbelen, we ruiken, we knijpen, we strelen, we likken en we proeven. Best maffe dingen eigenlijk, die rozijnen. Nooit geweten dat ze zelfs geluid maken als je er op drukt. En ook nog heel lekker ook, onverwachts veel smaak zit er aan zo’n klein dingetje! (goede gezonde snack voor in de auto, denk ik nog)

Het wonder van de kleine rozijn openbaart zich dan ook in volle glorie aan me. Bij de tweede rozijn, die we in stilte mogen bestuderen krijg ik zelfs erotische associaties! Het moet niet gekker worden... Het valt me inmiddels wel op dat iedereen in Nijmegen behoorlijk serieus met z’n rozijn bezig is. Al kauwend op de rozijn bedenk ik me: het leven is natuurlijk een wonder. Als ik naar bloemen kijk, of naar pinguïns en olifanten dan kan je je toch eigenlijk alleen maar verbazen over het leven en de schepping. Of mijn eigen lijf, het wonder wat misschien wel het meest dichtbij me is; zonder dat ik er maar iets voor doe, werkt het. En ik heb het eigenlijk nog maar in bruikleen ook. Kan ik alleen maar dankbaar en nederig van worden als ik er zo bij stilsta. En dat ‘er bij stilstaan’ brengt me meteen in het Nu en maakt me bewust.

In het dagelijks leven werkt het echter toch anders en gaat het natuurlijk weer om de balans. Het is toch niet de bedoeling om voortdurend als een soort Alice in Wonderland door het leven te gaan? Dat zou dan ook impliceren dat ik voortdurend dankbaar zou zijn en misschien dus ook wel constant vol aandacht, blij en gelukkig. Ik denk dan; da’s ook wel een beetje saai.  Af en toe wat emoties, drukte, stress en gedoe daar wordt het leven ook wel dynamisch van. Als ware ze het zout in het dashboardkastje, ehhh ik bedoel, het zout in de pap.