Net als de rest van Nederland  heb ook ik een paar jaar geleden de Da Vinci Code van Dan Brown gelezen. Tot diep in de nacht zelfs, want het dikke boek moest en zou uit! De intrigerende en licht schokkende rituelen van het geheime genootschap in de bestseller spraken destijds enorm tot de verbeelding. 

Om het genootschap van de vrijmetselaars hangt ook een zweem van mysterie en mystiek. Is het religie? Wat voor rituelen doen ze? Gaat er bloed vloeien?

Het is alleen voor mannen, mannen in jacquet ook nog, en ik heb geen idee wat ze doen en wat mij te wachten staat. Een beetje navraag hier en daar levert op dat de overleden opa van mijn beste vriendin vrijmetselaar bleek te zijn en, vertelt ze er bij, dat hij zo’n spirituele en bijzondere man was. Van mijn moeder hoor ik echter weer dat de echtgenoot van een van haar vriendinnen vrijmetselaar is. Dát verbaast mij dan weer want ik heb hem altijd nogal een bal gevonden. Wat de heren daadwerkelijk doen kunnen beiden me ook niet vertellen.

Om niet al te veel op te vallen binnen dit mannengenootschap heb ik op de opnamedag voor de zekerheid een zwart pak aangetrokken. De lichte spanning die ik op weg naar de bijeenkomst voelde, is meteen verdwenen als ik binnenkom en een groep vriendelijke heren van diverse pluimage en leeftijd in jacquet koffie zie drinken. We worden hartelijk en met alle egards ontvangen. Of is dit allemaal slechts schone schijn…? Nee, dat is het niet. De vriendelijke heren blijken het ontzettend leuk te vinden om uit te leggen waar ze mee bezig zijn. Zo kom ik er achter dat ze een jacquet dragen om uit te drukken dat ze allemaal gelijk zijn. Ik kreeg al bijna de indruk bij een Lions of Rotary club te zijn beland in plaats van een spiritueel genootschap! Wanneer ik in hun tempel een kijkje mag nemen, wordt mij echt duidelijk waar het de vrijmetselarij om gaat. Bij de ingang staat ‘ken u zelve’ en alles staat bol van symboliek. Wat me meteen opvalt is de marmeren zwart wit geblokte vloer in het midden. Die staat symbool voor de dualiteit in het leven; geen licht zonder duisternis, geen goed zonder kwaad; geen pieken zonder dalen. Kortom, het spanningsveld waarbinnen we leven. Eureka! Met dit bewustzijn kan ik dus ook over mijn zwart wit geblokte badkamervloertje lopen! Op de gele muren zijn de tekens van de dierenriem geschilderd en de zon en de maan. Deze tempel in Velp is dus een beetje de kosmos in het klein! Het doet me vaag aan de oude Grieken denken.

Ik mag helaas niet overal bij zijn vandaag. Bij de inwijding van een nieuw en jong lid van de genootschap kom ik, ondanks herhaalde pogingen, niet door de deurwacht heen. Er staat een portier met een heus zwaard die er streng op toeziet dat alleen daadwerkelijke leden bij het inwijdingsritueel aanwezig zijn. Ik zie nog net hoe de heren hun beitelschorten omdoen. Was ik net over mijn lichte schroom heen, mag ik niet naar binnen! De geheimhouding is ook wel weer begrijpelijk; als alles openbaar is verliest het wellicht ook z’n kracht en magie. Aan de andere kant komen sommige rituelen ook ietwat kinderlijk op me over; met name de zwaarden. Mijn kleine neefje die gek is van ridders zou er volgens mij van smullen. Maar wat maakt het uit. Zijn we eigenlijk niet allemaal grote kinderen? En spelen we niet allemaal soms wat te serieus het spel van het leven?