Meditatie: het is er in allerlei soorten en maten. Van meditatief schoonmaken tot meditatief dansen, schilderen, motorrijden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Een goede ontwikkeling mijns inziens want hoe meer bewuste en hoe minder gestresste mensen op deze wereld, hoe beter. Ik had me best verheugd op de loopmeditatie in het bos; ik hou van mediteren en van wandelen in de natuur en van dat laatste was er sowieso weer veel te weinig van gekomen. Op de draaidag blijkt het echter ongeveer -10 te zijn en ik kan slecht tegen kou…

Kan een mens mediteren als de omstandigheden niet comfortabel zijn? Ik kan me verhalen uit India herinneren dat studenten daar expres meditatieles krijgen dicht bij een bouwput bijvoorbeeld. Vanuit de gedachte dat als je daar nog onverstoorbaar kunt ontspannen en mediteren, je in deze hectische snel rond tollende wereld ook in evenwicht kan blijven. Met deze inspirerende gedachte in mijn achterhoofd begin ik dan ook stoer mee te lopen met het groepje dat zich heeft verzameld bij de bossen in Ellecom. De grond is bevroren en er staat een koude oostenwind. Eerst wordt er nog wat gesproken en uitgelegd en dan lopen we in stilte en worden aangemoedigd om heel aandachtig waar te nemen en bewust te ademen bij elke stap.

Wat me opvalt is dat er diverse soorten poep op de hard bevroren en half besneeuwde grond liggen; konijnenkeutels en, ik vermoed iets van hertenpoepjes. Behalve deze verheven observatie kan ik vooralsnog alleen maar denken aan de kou en aan warme chocolademelk. Ik wil me er echter niet onder laten krijgen en richt me op mijn ademhaling. Ik visualiseer warme kooltjes in mijn handen. Ik denk aan subtropische exotische stranden. Ik vertel mezelf in het nu te blijven en ‘ja’ tegen deze situatie te zeggen. Het blijven allemaal vergeefse pogingen en de steenkoude wind lijkt het toch echt van me te winnen. Ik verkramp steeds meer en in mijn vingers heb ik inmiddels geen gevoel meer. Ik kan wel huilen en word zelfs een beetje boos. Dit kan de bedoeling van meditatie toch niet zijn! Bij de andere deelnemers zie ik inmiddels ook de druppels aan de neus hangen. Ik ben bang dat als we nog lang doorgaan ik straks met een verkoudheid in bed eindig.

We breken de loopsessie wat eerder af dan normaal door deze extreme kou. Grappig genoeg blijkt naderhand een paar van de wandelaars door de meditatie de kou bijna niet meer gevoeld te hebben. Dat vind ik dan toch wel weer bijzonder. Ze zijn vast en zeker ver gevorderd. Bibberend en half in tranen neem ik afscheid van de groep en beloof ik loopmeditatie een tweede kans te geven als het zomer is. Ze schijnen dan zelfs op blote voeten te wandelen. Hmmm, ik kan me voorstellen dat dat zeer weldadig en meditatief is. Alleen al bij de gedachte dat het ooit weer zomer gaat worden ontspan ik weer een beetje.