Ik hou van reizen, vind vliegvelden leuk, wil nieuwe plekken leren kennen en ben mateloos nieuwsgierig. Bij sjamanistisch reizen hoef je je koffers niet eens te pakken (dat scheelt want daar heb ik dan wel weer een hekel aan) maar doe je gewoon je ogen dicht; het is namelijk een innerlijke reis. Deze reizen, het zijn een soort trance reizen, worden onder andere begeleid door Maaike bij mensen die terminaal ziek zijn en binnen niet al te lange tijd zullen sterven. Dit als voorbereiding op de ‘grote reis van de ziel’ en het wordt dan ook wel beschouwd als een rouwritueel. Ik sputterde nog wel even toen de redactie dit bedacht; is dit niet het lot tarten, een rouwritueel gaan ondergaan als je 36 bent? George, onze verslaggever, keel ook al een beetje bezorgd. Ik ben niet zozeer bang voor magere Hein, maar voorlopig vind ik het leven nog wel veel te leuk én heb ik nog veel te veel te doen om deze planeet nu al te verlaten. Maar gelukkig ben ik nieuwsgieriger dan dat ik bang ben.

In de grote tipi (Indianentent) in Bennekom staat een baar op graszoden en daaroverheen ligt de lijkwade al voor me klaar. Gras koelt namelijk natuurlijk een lichaam en is een goede vervanger voor een koelinstallatie bij opbaring. De lijkwade is een alternatief voor een kist en het is best raar om daar ingewikkeld te worden. Ik voel me meteen verbonden met diegene die me nabij waren en die al zijn overgegaan. Het grote loslaten. Ik realiseer me meer dan ooit dat dit moment onherroepelijk gaat komen in mijn leven.

Maaike neemt me met haar mooie stem mee naar een plek in de natuur waarvandaan de reis begint. Ze zit naast me en ik hoor de geluiden van allerlei instrumenten die ze bespeeld; een trommel, een ratel, een soort fluitje. De kachel is warm en ik ruik de salie van het smudgen. Dan glij ik weg en ben ik toch ook een soort van aanwezig; het is een vreemde combi. Terwijl ik de vogeltjes hoor fluiten krijg ik spontaan allemaal beelden bij hetgeen ze zegt en voor ik het weet is dát mijn realiteit. Ik maak een verre reis; door de natuur, steek een rivier over in India, kom bij een waterval en wordt in een soort van energiekanaal omhoog gezogen tot ik mezelf als een vogel langs de aarde voel vliegen. Het leven daar beneden met al z’n bezonjes, al die trivialiteiten bekijkend. 

Ik voel dat ik er los van sta, van al dat aardse en toch ‘ben’ ik er nog wel helemaal. Ik voel mezelf juist heel compleet, heb geen rare afleidende gedachten, ik voel/ben heel erg mijn essentie, zonder ruis. Zou dit nou misschien een beetje zo zijn als je dood bent? Dat je geen lichaam meer hebt maar dat je nog wel bewustzijn hebt?

Normaal neemt Maaike de stervenden nog verder mee, naar het punt dat ze werkelijk afscheid moeten nemen van de aarde. Maar gelukkig heb ik een retourtje. Ik onderga de hele route nu weer achterstevoren tot ik weer op de tipi lig en er dus weer een cameraploeg om me heen staat. Ik merk dat wanneer ik mijn ogen weer mag opendoen, dat ik helemaal van de wereld ben geweest. Ik moet ontzettend bijkomen, dit was zó intens. Best heftig ook om meteen weer te schakelen en als presentatrice in de camera te vertellen wat ik zojuist allemaal heb beleefd. Ik heb het koud en mag ik misschien eerst even koffie en een broodje? Ja maar, ja maar ik was net bijna dood!!!

Een paar dagen later merk ik dat ik nog steeds terugdenk aan dit indrukwekkende ritueel; het heeft me op een of andere manier gerustgesteld, misschien wel zachter gemaakt. Mijn aardse reis ‘in het hier en nu’ draait inmiddels alweer op volle snelheid. Het is als even terugdenken aan een heel mooie en wonderlijke droom.