Ik was al yoga fan (Ashtanga, Hatha -en Poweryoga) maar sinds gisteren ben ik ook Tulayoga fan. Wat een waanzinnige ervaring! Ik had geen idee wat ik me erbij moest voorstellen; een mengeling van yoga, acrobatiek en meditatie. Het klonk een beetje alsof ik allerlei halsbrekende toeren zou gaan uithalen maar dan op een meditatieve manier. Op het foldertje stonden foto's van mensen in houdingen waarvan ik dacht; ja als je hééél lang oefent en als je het dan uiteindelijk hééél goed kan, ja dan ziet het er misschien zo uit.

Niet dus. Als ik de foto's terug zie van onze Tulayoga sessie in de uiterwaarden bij Nijmegen zie ik er ineens ook uit als een heel lenige goedgeoefende yogi! En dat terwijl ik in de sessie voor mijn gevoel bijna niet veel meer heb gedaan dan me overgeven. Maar daar schijnt het dan ook om te gaan; overgave, koestering en gedragen worden.

Jaap, de Tulayoga-master straalt een liefde en zachtheid uit waardoor ik me meteen helemaal over durf te geven. Voor we beginnen krijg ik eerst een intuïtieve ontspanningsmassage. Zo ben ik alvast relaxed en voel meer contact met mijn lichaam. Hmmmm toch best wel spannend wat er nu gaat gebeuren. Straks kan ik er niets van en ziet iedereen dat dus op tv!

Jaap gaat op zijn rug liggen met zijn benen omhoog. Ik laat me vallen tegen zijn voeten, hij tilt en binnen 2 seconden balanceer ik op zijn voeten in de lucht. Zachtjes geeft hij instructies; ogen dicht, knieën buigen, benen strekken, hoofd ontspannen. Ik hang als een aapje aan z'n staartje aan Jaaps voeten. Dit voelt allerminst eng maar juist reuze relaxed. Ik vertrouw volkomen op Jaap en volg zijn instructies.

Hij is uiterst zorgvuldig en weet precies wat ie doet. Mijn lichaam wordt door de bewegingen heel prettig gestretcht. Doordat ik mezelf niet hoef te tillen of dragen ervaar ik totale gewichtsloosheid en ontspanning. Ik voel me gekoesterd, het is alsof het leven me in haar armen neemt en zachtjes wiegt. Alsof ik een weer een klein kind ben.

Het komt zo binnen dat ik ineens van ontroering wat tranen over mijn voorhoofd voel stromen (want ik hang nu als een vleermuis op mijn kop). De wind strijkt door mijn haren, de zon schijnt op mijn gezicht?

De tijd is verdwenen. Ik geloof niet dat ik veel gedachten heb gehad, realiseer ik me achteraf. Als ik weer voorzichtig door Jaap op aarde word gelanceerd voel ik me zacht en gelukkig. Wat een bijzondere en mooie verrassing was dit.

Tja, Walhalla presenteren.... it's a dirty job, but someone has to do it.