Vroeg, waarom zo vroeg? Vraag ik mij af als de wekker gaat om 04.25 uur. Om 05.15 uur! verzamelen we bij de omroep. We gaan namelijk oerdansen. In het bos. Het is best koud, het is nog donker, waar is de koffie? Maar wat is het mooi....

 

Heel langzaam zien we het dag worden. De maan schijnt, spinnenwebjes liggen op de paarse heideplantjes, dauwdruppeltjes op het gras. En dan kleurt de lucht van roze, paars naar lila en lavendel. Ik adem de frisse ochtendlucht in. Het lijkt alsof ik er meer energie van krijg dan van ‘gewone’ lucht. Dit wonder voltrekt zich dus ‘gewoon’ elke dag terwijl ik daar niets van merk. Als ik nog lig te slapen, of me van A naar B haast in de stad. Onbegrijpelijk eigenlijk. Ik zou hier best vaker getuige van willen zijn!

In dit prachtige schilderij dans ik mee met de oerdansgroep van Anneke Wittermans uit Epe.  Klinkt best wel alternatief, oerdansen. Ik had geen idee wat ik me erbij moest voorstellen. Heb nog nooit gedanst in een bos. Maar wat een heerlijke dosis positieve levensenergie straalt Anneke uit! Ze is vanmorgen het tegenovergestelde van een ochtendhumeur. Dat werkt aanstekelijk en al snel en dans ik volop mee in de groep. We studeren een danscombinatie in rond het thema ‘vrijgeven’, een ander woord voor ‘loslaten’, dat Anneke heeft bedacht. Frappant vind ik dat Anneke meteen mijn patroon blootlegt tijdens de dans. Ze ziet namelijk dat als ik iets loslaat/vrijgeef in relaties, me meteen omdraai en weinig contact hou met de ander. Hmmm, best confronterend, ik herken die neiging wel. Ondertussen is de crew helemaal lyrisch over wat voor een fantastische beelden ze draaien. Op weg naar het volgende item hebben we allemaal het gevoel iets bijzonders meegemaakt te hebben. Beetje moe, dat wel. 

Oorkaarsen. Wat?? Oorkaarsen. Ja, oorkaarsen. Bijna niemand heeft er ooit van gehoord. Toch werden ze in oude culturen, zoals bij de Hopi-Indianen al gebruikt als ritueel, wordt mij verteld door Elian uit Elst. Een brandende kaars in je oor tegen hoofdpijn, oorsuizen en stress. Ik vind het best een beetje griezelig. Het zijn wel mijn oren en ik heb niet eens klachten. Nou ja, een beetje stress kan ik niet ontkennen. Gelukkig stelt Elian me gerust en geeft me eerst een lichte massage om de lympfen te activeren. Want de kaarsen werken ook reinigend. Ze is heel voorzichtig en zorgvuldig met de kaars en al snel hoor ik een prettig geknisper in mijn oor en krijg ik het lekker warm. 

Het is alsof ik bij een haardvuurtje op de bank lig. Mijn angst is helemaal verdwenen, wat is die warmte weldadig. De cameraploeg die naast me staat in de kleine praktijkruimte voelt mijlenver weg. Ik lig helemaal ontspannen te zijn en geef me totaal over. Opeens schrik ik zelfs even wakker van een geluid dat ik zelf bleek te maken. In slaap gevallen voor de camera; kan het relaxed-er?! Heerlijk die oorkaarsen. En laat die winter bij de haard ook maar komen!