Elke teen blijkt voor een aspect van je persoonlijkheid te staan; communicatie, ambities, creativiteit, angst, controle. Nico Nieuwland in Vaassen weet er alles van. En als bij een eerste aflevering meteen je persoonlijkheid wordt blootgelegd door een tenenlezer kun je natuurlijk niet met onverzorgde voeten en afgebladderde nagellak aankomen. Dus eerst nog even langs de pedicure. Op korte termijn een afspraak maken blijkt bij de eerste twee salons nog niet zo eenvoudig. Hoezo economische crisis, vraag ik me af? Maar bij salon nummer drie kan ik gauw nog terecht en met versverzorgde en gepamperde voeten in bruine laarzen kom ik bij Nico’s praktijk aan. Benieuwd wat mijn trouwe onderdanen me te vertellen hebben! Nico weet bij het zien van een paar voeten meteen wat voor een vlees hij in de kuip en geen voet ontglipt dan ook aan zijn oog. Onze regisseuse Olga heeft vandaag toevallig teenslippertjes aan en krijgt meteen te horen dat ze stevig op de grond staat, heel creatief is en dat dit ook tot uiting komt op de manier waarop ze leiding weet te geven. Dat we het maar weten!

Nico en ik zitten in zijn praktijkruimte en bekijken mijn voeten en tenen nauwkeurig. Met groot enthousiasme weet hij er van alles over te vertellen. Highlights voor mij zijn dat ik heel communicatieve grote tenen heb en mijn gevoelsteen een beetje zweeft. Dus wellicht wat meer aangeven wat ik voel. Mijn wens-teen wordt goed ondersteund door de daadkracht-teen waardoor ik voor elkaar kan krijgen wat ik wil, zegt Nico. Vreemde dingen zijn het toch eigenlijk, tenen en voeten, als je er lang naar kijkt!

Wat er gebeurt met het zilveren schildpadje dat ik van George heb meegekregen in het begin van de uitzendig, als totem en krachtdier voor de dag, bezorgt me onverwachts kippenvel. Aan het einde van de sessie trek ik een kaartje uit een bakje van Nico waar ik schat wel 200 kaartjes in zitten. En welke spreuk valt mij- o toeval!- ten deel? ‘De schildpad ziet meer van de weg dan de haas’. Nou ja!! Dit lijkt wel voor geproduceerd! Ik vind dit een klein wondertje en de boodschap is glashelder; ik ben namelijk als een haas aan het racen geweest afgelopen twee weken door te druk en te veel willen. Schildpad, here I come! Geldt dat tenen lezen eigenlijk ook bij de pootjes en klauwtjes van dieren? Nee, zegt Nico, zo ver gaat het niet.

Maar over dieren weet ’s middags de Amerikaanse Amelia Kinkade ons van alles over te vertellen. We zijn naar Westendorp gereden en bij een dierenpension vindt de workshop ‘communiceren met dieren’ plaats met zo’n slordige 30 deelnemers. De training is al een weekend bezig en wij vallen er een beetje in, zo halverwege de zondag. Niet alle cursisten willen in beeld wat voor ons het draaien lastig maakt. Komt er een paard naar buiten om mee te praten, staan er meteen allemaal mensen omheen die weer juist niet in beeld willen! Bovendien is de cursus Engelstalig en dat is voor mensen ook een drempel.

Amelia is op z’n minst gezegd een opvallende verschijning. Dacht ik al snel een wat alternatieve vrouw of type dierenarts aan te treffen, Amelia lijkt zo uit een Amerikaanse soapserie weggelopen. Het verbaast me hoe stellig en trots Amerikanen toch kunnen zijn. Amelia is niet voor de poes. Op krachtige en gepassioneerde wijze nodigt ze de deelnemers uit om te vertellen over hun telepathische contact met de dieren die ochtend. De meeste deelnemers hebben een foto van hun huisdier meegenomen en in teams gaan de medecursisten in-tunen op andermans dier. Wat zijn jullie toch bescheiden, roept Amelia uit, ga staan voor je eigen succes en vertel je verhaal en ervaringen van vanmorgen! Er komen wel een aantal frappante verhalen uit.

Hilarisch vind ik een hond die meer sperzieboontjes wil eten! De eigenaresse geeft toe dat ze inderdaad haar hond regelmatig boontjes serveert. Dit konden haar medecursisten toch echt niet weten. Volgens Amelia gaat het allemaal over frequenties; zelf een beetje stiller worden in het hoofd en dan afstemmen op het dier of de foto van het dier. De informatie kan dan binnenkomen via beelden, een stem of een soort clipjes. Alles wat dan binnenkomt moet je signaleren en erop vertouwen. Ik ga de proef op de som nemen. En wat blijkt er buiten bij de boerderij op het gras rond te lopen, o toeval! Nee, geen haas maar…een schilpad! De schilpad is kennelijk echt het thema van de dag! Nu lijkt het misschien helemaal doorgestoken kaart, bedenk ik me. Quasimodo heet mijn leermeester en hij is 82 jaar jong! Verbaasd en verrast laat ik me door Amelia leiden om in contact te komen met deze oude heer.

De antwoorden op de vragen die ze stelt over Quasimodo komen als flitsen in me op maar ik vind het lastig om ze echt te vertrouwen en serieus te nemen. Amelia is echter heel tevreden met me en we komen te weten dat Quasimodo wat eenzaam is en wanhopig naar een partner verlangt. De Quasimodo’s eigenaresse zie ik er wat meewarig bij kijken. Omdat de groep cursisten vervolgens zelf verder zelf aan de slag wil en liever zonder pottenkijkers vertrekken we wat eerder dan gepland. ’s Avonds thuis neem ik meteen de proef op de som met liefste poes van de wereld: Pipo. Ogen dicht, naar binnen gaan, leeg maken en Pipo wat heb je te zeggen? ‘Dat je zo weinig thuis bent en druk bent’, hoor ik van binnen in mezelf ‘dat vind ik ongezellig…’ Ja ja!! De haas en de schilpad, ik weet het. Van wie of wat dit bericht ook komt; message clear!