Sjamanisme is een natuurreligie. Ik dacht dat het van de Indianen afkomstig was maar dat blijkt niet zo zijn. Victorine Franke uit Nijmegen heeft haar sjamanenopleiding gevolgd in Mongolië en daar liggen de echte roots van het sjamanisme. We beginnen met een kopje thee aan tafel en Victorine vraagt of ik een vraag heb voor deze sessie. Ze kan door haar sjamanistische opleiding contact maken met de spirits. Naar aanleiding van een vraag gaat ze straks in trance om vervolgens contact te maken met mijn ziel, vertelt ze me. In die trance geeft mijn ziel haar dan straks een beeld. Een beeld van hoe het nu is en een beeld dat het antwoord op mijn vraag zal geven. Toch wel een beetje vreemd, dat iemand straks contact gaat maken met mijn ziel terwijl ik er aan tafel naast zit met een kopje kruidenthee...

Maar eerst een vraag formuleren. Als het om contact met de ziel gaat zijn wat mij betreft alleen grote vragen op zijn plaats. Omdat ik me soms wel eens af vraag of ik me -binnen alle dingen die ik doe- wel echt in de richting van mijn bestemming beweeg, lijkt me dit een mooie en spannende vraag voor vandaag. ‘Wat is mijn bestemming op aarde?’. Victorine  gaat op een schapenvelletje voor haar altaar zitten dat vol staat met van alles en nog wat. Ze begint met het ritueel; ze brandt bessenhout als wierook en wappert met indrukwekkende vogelveren. De kachel brandt behaaglijk en ik schenk mezelf nog een kopje thee in. Daarna chant ze een lied dat ze van haar sjamanistische leraar heeft geleerd. Daar gaat een bijzondere werking van uit. Het zonlicht schijnt heel mooi de kamer in en er ontstaat een verstilde, serene sfeer. Ze gaat in meditatie en vraagt me dan een paar keer mijn naam te noemen. Hierdoor kan ze zich op mij en mij ziel afstemmen. Ik merk dat ik zelf ook meteen ga uitzoomen op mijn leven; ik krijg zelf allemaal gedachtes over mijn leven en wat ik allemaal aan het doen ben maar met meer overzicht, lijkt wel. Ik kan er nu meer van een afstandje naar kijken.

‘Vraag’, roept Victorine en ik stel haar een paar keer hardop mijn vraag. Het is duidelijk te voelen dat ze zich in een andere staat of in een ander bewustzijnslaag bevindt dan ik. Ik vind het knap dat ze dit kan, zo met de hele cameraploeg erbij. Er gebeurt hier toch duidelijk iets, dat is heel voelbaar. Na een half uur rondt Victorine het ritueel af en komt ze weer gewoon bij me aan tafel zitten. Ik ben inmiddels super benieuwd wat mijn ziel te melden heeft. Ze heeft twee beelden doorgekregen. In het eerste beeld zit ik in een zelfgemaakt gat van zand waar ik het best naar mijn zin heb en maak zandtekeningen. Dat is de situatie nu. Ik denk meteen aan een absurdistisch toneelstuk van Samuel Becket; ‘Happy days’ heet het en gaat over een vrouw die tot haar nek toe in het zand zit. In het tweede beeld wil ik het gat uit maar kan ik het niet alleen, het zand breekt steeds af. Een beetje zoals alleen uit een wak willen komen praktisch onmogelijk is. Er komt iemand helpen maar het gaat nog niet, waarna vervolgens een hele ketting helpende mensen ontstaat. Als ik eruit ben ziet Victorine mij heel liefdevol iedereen bedanken.

Verbinden, dat is het woord dat Victorine hier duidelijk bij door kreeg. Want het uit de kuil trekken werkte ook verbindend voor de betreffende mensen en was voor hen plezierig.  Ik merk dat ik me stiekem op een meer concreet antwoord had verheugd. Een helder beeld over mijn bestemming; Julika met inspirerende programma’s op tv, een beeld van Julika die speelt in volle zalen, Julika met een lief kindje op de fiets. Julika die……..? Een zandkuil…. Ongezellig en geïsoleerd beeld, vind ik. Ik ben een beetje in de war. Wat zou mijn ziel me hier mee willen vertellen? Verbinden, daar kan ik wel wat mee. Als mijn bestemming verbinden is, dan ben ik volgens mij wel op de goede weg richting bestemming. Nu de kuil nog. Het beeld kan ook op een later tijdstip nog op z’n plek gaan vallen, zegt Victorine. Wie weet. De ziel kan ondoorgrondelijk zijn. Ik ga dat toneelstuk ‘ Happy days’  binnenkort toch eens lezen.