Gerard Jansen 

 “Natuurlijk bevallen doen we allang niet meer.”

Verloskundige Gerard Jansen geniet van zijn spreekuur-diensten in de Nijmeegse praktijk. “Dan komt echt alles voorbij, van jonge meiden die een ongelukje hadden tot dames boven de veertig die erg hun best hebben moeten doen om zwanger te raken.” Maar als hij moest kiezen gaat hij toch voor de bevallingen zelf. Als een van de weinige mannelijke verloskundigen heeft hij intussen vijftienhonderd baby’s helpen verlossen.
“Het is zo’n voorrecht om daarbij te zijn, meestal zo’n intieme setting, en te helpen het tot een goed einde te brengen.” Gerard gelooft overigens dat bevallen steeds “medischer” wordt.  “Al was het alleen maar omdat kinderen steeds groter worden.”

Jan Peter Peters 

“Uit het ziekenhuis blijven is goed. En goedkoop!”

Huisarts Jan Peter Peters in Beekbergen gelooft er heilig in: mensen zo lang mogelijk ondersteunen om zo lang mogelijk gezond te blijven.  “In Engeland waar ik ben opgeleid zijn ze daar al veel verder mee. Je helpt mensen gezond te blijven, en ondersteunt zoveel mogelijk als ze toch ziek worden. “ 
Dus ging de ondernemende Peters aan de slag. Hij bouwde een oud bankkantoor aan de overkant van de straat om tot gezondheidscentrum. Dertig mensen werken er nu dagelijks. Ze knippen nagels, geven voedseladvies, delen pillen uit en luisteren naar verhalen van kinderen in problemen. Spin in het web: huisarts Jan Peter die tot het bittere einde voor zijn patiënten wil zorgen. “Mijn vak, dat ben ik zelf.”

Marc van Tilburg

“De echte zorgverzekeraars zijn wij, de dokters”

Chirurg Marc van Tilburg van het bekroonde St Jansdalziekenhuis in Harderwijk neemt geen blad voor de mond. De George Clooney van Harderwijk krijgt dagelijks te maken met ziekte, leven en dood. “Maar iemand met een ingegroeide teennagel heeft evenveel recht op mijn aandacht en toewijding als een patiënt met darmkanker. Zo probeer ik mijn vak ook uit te oefenen.” Hoewel zijn  dagen met spoedgevallen, een strak operatieschema en zijn spreekuren lang en vol kunnen zijn, krijgt hij ook veel energie uit zijn werk. “Zo’n dagje lekker snijden, als alles dan lukt,  echt heerlijk.”

Gertie en Marijke Hartog

“Als mijn moeder een chagrijn was had ik het niet gedaan.”

Mantelzorgster Marijke Hartog bouwde een huis voor haar moeder in de tuin. “Mam kon na de dood van mijn vader het grote huis en de tuin niet meer onderhouden. En nu, op haar 85e, heeft ze alles wat ze nodig heeft en wij zijn dichtbij.” Het huis verscheen in een ruime tuin in Renkum,  een project waaraan de hele familie Hartog en koude kant heeft meegewerkt. Tot aan de kleinzonen toe. Moeder Gertie heeft het erg naar haar zin. “Ik zit op zwemmen en  doe mijn boodschappen op de fiets. De mensen zijn allemaal erg belangstellend.”
Marijke realiseert zich dat ze in een bevoorrechte situatie zit.  “we hebben de tuin, de andere middelen, de gemeente werkte mee. Maar het allerbelangrijkste was dat mijn  moeder nooit zeurt en nooit klaagt. Dus is het ook gewoon gezellig.”

Monica Zeegers

 “Wrijven helpt niet. Je moet mensen met daden ondersteunen.”

Uitvaartverzorgster Monica Zeegers  lijkt in niets op de doodgraver van weleer. Misschien is dat wel omdat de opgewekte, kleurig geklede dame de mannen met zwarte hoeden zelf altijd zo eng heeft gevonden. De ziekte van haar zoontje was de aanzet tot haar nieuwe vak. Nu runt ze een uitvaartcentrum in Overasselt, kort bij de kerk en naast de snackbar. 

“Ik vind dat nabestaanden juist in  tijden van dood recht hebben op professionele ondersteuning. Ik heb er zo’n hekel aan als mijn vakgenoten gaan meehuilen. Dat kan nooit oprecht zijn. “ Monica zoekt vernieuwing in haar vak. Haar trots: de enige Rolls Royce in Nederland die is uitgerust als uitvaartauto. “Die staat hier voor de deur”. 


​Silvia Pol

“We leggen uit dat emoties een functie en betekenis hebben.”

Klinisch psycholoog/psychotherapeut Silvia Pol heeft over elk detail in haar spreekkamer nagedacht. Kleuren, tapijt of niet, alles speelt een rol in haar werk bij Scelta, een specialistisch centrum voor persoonlijkheidsproblematiek en onderdeel van GGNet. “Ik werk met mensen die doorgaans veel hebben meegemaakt in hun leven. Scelta is  een derdelijns instelling en dat betekent dat mensen al eerdere behandelingen hebben gehad voordat ze bij ons komen.”

Silvia werkt veel met (jong)volwassenen die zijn vastgelopen in hun leven en psychisch in zwaar weer verkeren. “We proberen met een breed therapie-aanbod onze patiënten te helpen een zelfstandig leven op te bouwen. Dat betekent dat er zowel aandacht is voor aanwezige klachten en problemen, als ook voor de krachtige kanten van de persoon, het gevoel van welbevinden en de oriëntatie op een eigen toekomst”.